Santa Caterina del Sasso jest niewielka. Przycupn\u0119\u0142a na skale nad Lago Maggiore i patrz\u0105c na ni\u0105 z jeziora, mo\u017cna odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce trzyma si\u0119 jej kurczowo, jak cz\u0142owiek, kt\u00f3ry nagle poczu\u0142, \u017ce grunt usuwa mu si\u0119 spod n\u00f3g. Nie ma w niej pot\u0119gi mediola\u0144skiej katedry ani rozmachu pa\u0142ac\u00f3w Boromeuszy. Jest ska\u0142a, troch\u0119 starych mur\u00f3w i ogrom wody pod nimi. Jakby wszystko, co zb\u0119dne, kto\u015b dawno st\u0105d usun\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce dlatego w\u0142a\u015bnie tutaj przypomina si\u0119 historia Alberta Besozziego. Bogatego kupca, cz\u0142owieka, kt\u00f3remu zapewne niewiele brakowa\u0142o i kt\u00f3ry, jak wielu ludzi przed nim i po nim, m\u00f3g\u0142 s\u0105dzi\u0107, \u017ce pieni\u0105dze daj\u0105 przynajmniej pewn\u0105 przewag\u0119 nad losem. A\u017c pewnego dnia znalaz\u0142 si\u0119 na jeziorze podczas burzy i nagle ca\u0142y jego maj\u0105tek przesta\u0142 mie\u0107 znaczenie. Mo\u017cna mie\u0107 dom, ziemi\u0119, pe\u0142n\u0105 sakiewk\u0119 i towary warte fortun\u0119, ale kiedy \u0142\u00f3d\u017a nabiera wody, cz\u0142owiek bardzo szybko odkrywa, jak niewiele z tego mo\u017ce zabra\u0107 ze sob\u0105 na dno.<\/p>\n\n\n\n
Skryba zna\u0142 takie chwile. Zapewne zna\u0142o je r\u00f3wnie\u017c wielu jego Czytelnik\u00f3w. Chwile, kiedy cz\u0142owiek bez wahania odda\u0142by ostatni grosz, wszystkie oszcz\u0119dno\u015bci i wszystko, czego dorabia\u0142 si\u0119 przez lata, gdyby tylko m\u00f3g\u0142 w zamian kupi\u0107 sobie albo komu\u015b bliskiemu jeszcze jeden rok \u017cycia. Nagle dom pozostaje tylko domem, samoch\u00f3d samochodem, pieni\u0105dze cyframi zapisanymi na koncie. Wszystko nadal ma swoj\u0105 cen\u0119, tylko to, czego pragniemy najbardziej, okazuje si\u0119 bezcenne.<\/p>\n\n\n\n
Oby jeszcze jeden rok.<\/p>\n\n\n\n
Jeden rok.<\/p>\n\n\n\n
Trzysta sze\u015b\u0107dziesi\u0105t pi\u0119\u0107 porank\u00f3w. Kilka \u015bwi\u0105t. Jedno lato. Mo\u017ce jeszcze jedna podr\u00f3\u017c, kt\u00f3rej ci\u0105gle nie mieli\u015bmy czasu odby\u0107. Jedno spotkanie z cz\u0142owiekiem, do kt\u00f3rego od dawna zamierzali\u015bmy zadzwoni\u0107. Tyle razy odk\u0142adali\u015bmy to na p\u00f3\u017aniej, bo przecie\u017c b\u0119dzie jutro, nast\u0119pny tydzie\u0144, przysz\u0142e wakacje. Dopiero kiedy kto\u015b powie nam, \u017ce tego p\u00f3\u017aniej mo\u017ce ju\u017c nie by\u0107, jeden rok zaczyna wygl\u0105da\u0107 jak niewyobra\u017calne bogactwo.<\/p>\n\n\n\n
Skryba d\u0142ugo patrzy\u0142 na niewielkie sanktuarium uczepione ska\u0142y. Pomy\u015bla\u0142, \u017ce cz\u0142owiek w\u0142a\u015bciwie przez ca\u0142e \u017cycie robi dok\u0142adnie to samo. Trzyma si\u0119 swojej ska\u0142y. Maj\u0105tku, pracy, pozycji, przyzwyczaje\u0144, wspomnie\u0144 i ludzi. Czasami tak\u017ce resztek godno\u015bci. Trzyma si\u0119 mocno, bo pod nim rozci\u0105ga si\u0119 co\u015b, czego nie potrafi zrozumie\u0107 i czego, cho\u0107by bardzo si\u0119 stara\u0142, zwyczajnie po ludzku si\u0119 boi.<\/p>\n\n\n\n
Besozzi prze\u017cy\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Wed\u0142ug tradycji po burzy nie wr\u00f3ci\u0142 ju\u017c jednak do dawnego \u017cycia. Zamieszka\u0142 tutaj, na skale nad jeziorem. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce got\u00f3w by\u0142 odda\u0107 wszystko za jeszcze jeden dzie\u0144, cho\u0107 dosta\u0142 ich zapewne znacznie wi\u0119cej. Skryba nie wiedzia\u0142, czy sam potrafi\u0142by zrobi\u0107 to samo. \u0141atwo bowiem sk\u0142ada si\u0119 obietnice, kiedy fale przelewaj\u0105 si\u0119 przez burt\u0119. Znacznie trudniej pami\u0119ta\u0107 o nich p\u00f3\u017aniej, gdy znowu \u015bwieci s\u0142o\u0144ce.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego przyjecha\u0142 tutaj na ko\u0144cu swojej w\u0142oskiej w\u0119dr\u00f3wki.<\/p>\n\n\n\n
A mo\u017ce nie.<\/p>\n\n\n\n
Ostatnio coraz cz\u0119\u015bciej my\u015bla\u0142 o czasie. O ksi\u0105\u017ckach, kt\u00f3re napisa\u0142, miejscach, kt\u00f3re zobaczy\u0142, fotografiach, kt\u00f3re zrobi\u0142, i ludziach, kt\u00f3rych spotka\u0142. O tych, kt\u00f3rzy nadal byli obok, i tych, kt\u00f3rych nie zd\u0105\u017cy\u0142 przeprosi\u0107. Mo\u017ce dlatego w og\u00f3le pisa\u0142. Powsta\u0142 Revenant<\/em>, wcze\u015bniej Cicha kobieta<\/em>, kolejne gaw\u0119dy i albumy. By\u0107 mo\u017ce ka\u017cdy z nich by\u0142 tylko kolejnym sposobem powiedzenia \u015bwiatu: by\u0142em tutaj.<\/p>\n\n\n\n Cz\u0142owiek lubi przecie\u017c wierzy\u0107, \u017ce mo\u017cna wr\u00f3ci\u0107. W ksi\u0105\u017cce, fotografii, czyjej\u015b pami\u0119ci. W opowie\u015bci przeczytanej przez kogo\u015b wiele lat p\u00f3\u017aniej.<\/p>\n\n\n\n Tylko czy naprawd\u0119 tak bardzo powinno nam zale\u017ce\u0107 na tym, \u017ceby po nas pami\u0119tano?<\/p>\n\n\n\n Skryba popatrzy\u0142 jeszcze raz na Santa Caterina. Ma\u0142\u0105, kruch\u0105, uczepion\u0105 ska\u0142y nad ogromem jeziora. Potem pomy\u015bla\u0142 o swoich Czytelnikach. Nie wiedzia\u0142, ilu z nich przeczyta t\u0119 opowie\u015b\u0107 do ko\u0144ca. Nie wiedzia\u0142 nawet, czy ktokolwiek j\u0105 kiedy\u015b przeczyta. Nie wiedzia\u0142 r\u00f3wnie\u017c, jak d\u0142ugo sam b\u0119dzie jeszcze pisa\u0142. Czy powstanie kolejna gaw\u0119da, ksi\u0105\u017cka albo album?<\/p>\n\n\n\n Tego nie wiedzia\u0142.<\/p>\n\n\n\n Wiedzia\u0142 natomiast co\u015b, czego przez wi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 \u017cycia nie chcia\u0142 przyj\u0105\u0107 do wiadomo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Nie mo\u017cna kupi\u0107 jeszcze jednego roku.<\/p>\n\n\n\n Mo\u017cemy jedynie nie zmarnowa\u0107 tego, kt\u00f3ry jeszcze mamy.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Je\u015bli dotar\u0142e\u015b do ko\u0144ca tego opowiadania, to ju\u017c wielki plus dla mnie jako autora. Je\u015bli postawisz mi kaw\u0119, potraktuj\u0119 j\u0105 nie tylko jako podzi\u0119kowanie za wsp\u00f3lnie sp\u0119dzony czas, ale r\u00f3wnie\u017c jako ma\u0142y impuls, \u017ce warto pisa\u0107 dalej, bo gdzie\u015b po drugiej stronie ekranu kto\u015b czeka na nast\u0119pne opowiadanie.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2615 Postaw kaw\u0119 Skrybie<\/a><\/strong><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n
Dodaj komentarz