{"id":706,"date":"2026-09-03T02:46:47","date_gmt":"2026-09-03T02:46:47","guid":{"rendered":"https:\/\/kuryerdworski.pl\/?page_id=706"},"modified":"2026-10-13T02:43:22","modified_gmt":"2026-10-13T02:43:22","slug":"marionetka","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kuryerdworski.pl\/index.php\/marionetka\/","title":{"rendered":"Marionetka"},"content":{"rendered":"\n

Z notatek Skryby<\/h1>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Isola Madre<\/h2>\n\n\n\n

Dzi\u015b kolejna wyspa do zwiedzania, kolejny pa\u0142ac i kolejny ogr\u00f3d. Dobrze przynajmniej, \u017ce wszystko b\u0119d\u0119 mia\u0142 w pigu\u0142ce, bo sam ranek musia\u0142em rozpocz\u0105\u0107 od gar\u015bci swoich pigu\u0142ek, \u017ceby w og\u00f3le jako tako funkcjonowa\u0107. Cz\u0142owiek dochodzi w \u017cyciu do takiego wieku, kiedy przed wyruszeniem na spotkanie z histori\u0105 najpierw musi odby\u0107 kr\u00f3tkie spotkanie ze wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 farmacj\u0105. Wysypa\u0142em tabletki na d\u0142o\u0144 prosto z ma\u0142ego pude\u0142ka, do kt\u00f3rego przygotowa\u0142em je jeszcze przed wyjazdem. Pewnie i wam w takich sytuacjach zdarza si\u0119, \u017ce kt\u00f3ra\u015b z pigu\u0142ek upadnie na pod\u0142og\u0119. Nawet nie musia\u0142em g\u0142\u0119boko szuka\u0107, le\u017ca\u0142a tu\u017c przy \u0142\u00f3\u017cku. Po\u0142kn\u0105\u0142em pozosta\u0142e i schyli\u0142em si\u0119 po t\u0119, kt\u00f3ra mi upad\u0142a. Lekko \u017c\u00f3\u0142tawa? Uzna\u0142em jednak, \u017ce o sz\u00f3stej rano cz\u0142owiekowi wszystko mo\u017ce wygl\u0105da\u0107 troch\u0119 inaczej, popi\u0142em j\u0105 wod\u0105 i przesta\u0142em si\u0119 nad tym zastanawia\u0107. Po \u015bniadaniu wzi\u0105\u0142em aparat, przewiesi\u0142em plecak przez rami\u0119 i ruszy\u0142em udawa\u0107 przed \u015bwiatem, \u017ce nadal jestem tym samym cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry jeszcze ca\u0142kiem niedawno potrafi\u0142 przejecha\u0107 rowerem p\u00f3\u0142 Podlasia, a napotkane schody pokonywa\u0142 po dwa, czasem po trzy stopnie naraz.<\/p>\n\n\n\n

Isola Madre wy\u0142oni\u0142a si\u0119 przed nami sk\u0105pana w zieleni. Wodna taks\u00f3wka sun\u0119\u0142a spokojnie po Lago Maggiore i przez kilka minut mo\u017cna by\u0142o zapomnie\u0107 o pa\u0142acach, rodach, datach i ca\u0142ej historii, kt\u00f3ra czeka\u0142a ju\u017c na brzegu, gotowa zaatakowa\u0107 nas kolejn\u0105 porcj\u0105 wiedzy. Patrzy\u0142em na wod\u0119, na g\u00f3ry zamykaj\u0105ce jezioro i coraz bli\u017csz\u0105 wysp\u0119, my\u015bl\u0105c, \u017ce do pi\u0119knych miejsc cz\u0142owiek powinien cz\u0119\u015bciej dociera\u0107 w\u0142a\u015bnie w ten spos\u00f3b. Powoli, bez parking\u00f3w, klakson\u00f3w i nerwowego spogl\u0105dania na zegarek, bo wtedy sama droga staje si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 spotkania z miejscem. Wcze\u015bniej rower, teraz wodna taks\u00f3wka. Spokojnie, bez po\u015bpiechu.<\/p>\n\n\n\n

Na przystani sielanka si\u0119 sko\u0144czy\u0142a. Grupa ruszy\u0142a, a ja razem z ni\u0105, tyle \u017ce zdecydowanie bardziej statecznie. Krok za krokiem, stopie\u0144 za stopniem, z coraz wi\u0119kszym przekonaniem, \u017ce moje kolana zawar\u0142y jaki\u015b tajny sojusz przeciwko dalszemu zwiedzaniu Italii. Jeszcze nie tak dawno schody pokonywa\u0142em niemal biegiem, dzisiaj zamyka\u0142em poch\u00f3d i coraz cz\u0119\u015bciej zauwa\u017ca\u0142em, \u017ce grupa gdzie\u015b przede mn\u0105 staje. Pocz\u0105tkowo \u0142udzi\u0142em si\u0119, \u017ce wszyscy tak bardzo zachwycaj\u0105 si\u0119 widokami, p\u00f3\u017aniej dotar\u0142o do mnie, \u017ce po prostu czekaj\u0105 na Skryb\u0119.<\/p>\n\n\n\n

W uchu mia\u0142em szczekaczk\u0119, jak na w\u0142asny u\u017cytek nazwa\u0142em urz\u0105dzenie rozdane nam przez pilotk\u0119. Dzi\u0119ki niemu mo\u017cna by\u0142o pozostawa\u0107 kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w za grup\u0105, a mimo to nie straci\u0107 ani jednej informacji o rodzie Boromeuszy. Kolejne imiona, nazwiska, ma\u0142\u017ce\u0144stwa, pokolenia, przebudowy i wydarzenia p\u0142yn\u0119\u0142y mi prosto do ucha z godn\u0105 podziwu regularno\u015bci\u0105. S\u0142ucha\u0142em pocz\u0105tkowo uwa\u017cnie, p\u00f3\u017aniej ju\u017c nieco mniej, a\u017c wreszcie pogodzi\u0142em si\u0119 z tym, \u017ce kt\u00f3ry\u015b Boromeusz pomyli\u0142 mi si\u0119 z innym Boromeuszem, a po chwili obaj z trzecim. Pilotka wiedzia\u0142a jednak swoje i niestrudzenie prowadzi\u0142a nas przez histori\u0119 rodziny, opowiadaj\u0105c o \u017cyciu na wyspach, balach, go\u015bciach i przedstawieniach urz\u0105dzanych dla domownik\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Pa\u0142ac wci\u0105ga\u0142 nas w kolejne pomieszczenia, a ja coraz bardziej zostawa\u0142em w tyle. Nie przeszkadza\u0142o mi to specjalnie. Lubi\u0119 ogl\u0105da\u0107 miejsca po swojemu, zatrzyma\u0107 si\u0119 przy rzeczy, kt\u00f3rej inni po\u015bwi\u0119caj\u0105 kilka sekund, czasami spojrze\u0107 przez okno zamiast na wisz\u0105cy obok niego obraz. Historia zamkni\u0119ta w datach szybko ulatuje mi z g\u0142owy, natomiast skrzypi\u0105ca pod\u0142oga, stary fotel albo \u015bwiat\u0142o wpadaj\u0105ce do pokoju potrafi\u0105 zosta\u0107 w pami\u0119ci na lata.<\/p>\n\n\n\n

W pewnej chwili w s\u0142uchawce pojawi\u0142a si\u0119 opowie\u015b\u0107 o teatrze, przedstawieniach, dekoracjach, mechanizmach i poka\u017anej kolekcji marionetek zgromadzonych w pa\u0142acu. Kiedy wszed\u0142em do pomieszczenia, zrozumia\u0142em, \u017ce okre\u015blenie poka\u017ana nie by\u0142o przesad\u0105. By\u0142o ich mn\u00f3stwo, pi\u0119knych, zabawnych, a czasem niepokoj\u0105cych, cho\u0107 trudno by\u0142oby powiedzie\u0107, dlaczego. Bogato ubrane damy s\u0105siadowa\u0142y z pastereczkami, \u017co\u0142nierzami i postaciami jakby \u017cywcem wyj\u0119tymi z bajek. Byli zakonnicy, b\u0142azny, dostojnicy i kaci, ca\u0142e ludzkie spo\u0142ecze\u0144stwo pomniejszone do rozmiar\u00f3w pozwalaj\u0105cych zamkn\u0105\u0107 je w teatrzyku.<\/p>\n\n\n\n

Robi\u0142em kolejne zdj\u0119cia. Ca\u0142a scena, fragment dekoracji, twarz kt\u00f3rej\u015b z lalek, misternie wykonany kostium, a\u017c w ko\u0144cu zatrzyma\u0142 mnie niewielki flecista trzymaj\u0105cy przy ustach male\u0144ki srebrny flet. Nie wiem, dlaczego akurat on przyci\u0105gn\u0105\u0142 moj\u0105 uwag\u0119. Mo\u017ce przez instrument, mo\u017ce przez spos\u00f3b u\u0142o\u017cenia d\u0142oni, a mo\u017ce dlatego, \u017ce spo\u015br\u00f3d ca\u0142ego t\u0142umu nieruchomych aktor\u00f3w wyda\u0142 mi si\u0119 najbardziej \u017cywy. Podnios\u0142em aparat, ustawi\u0142em kadr i nacisn\u0105\u0142em spust do po\u0142owy, lecz zamiast flecisty aparat uparcie ustawia\u0142 ostro\u015b\u0107 gdzie\u015b g\u0142\u0119biej. Opu\u015bci\u0142em go, sprawdzi\u0142em ustawienia i spr\u00f3bowa\u0142em ponownie, ale punkt ostro\u015bci znowu uciek\u0142 za flecist\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 No przecie\u017c stoisz przede mn\u0105. Czego jeszcze chcesz?<\/p>\n\n\n\n

Aparat najwyra\u017aniej chcia\u0142 czego\u015b innego. Przesun\u0105\u0142em kadr odrobin\u0119 w bok i dopiero wtedy j\u0105 zauwa\u017cy\u0142em. Mia\u0142a jasne w\u0142osy, nie \u017c\u00f3\u0142te jak u dzieci\u0119cej lalki, lecz blond, z delikatnymi ciemniejszymi pasmami, jakby kto\u015b zada\u0142 sobie trud namalowania ka\u017cdego z osobna. Suknia podkre\u015bla\u0142a tali\u0119, d\u0142onie by\u0142y drobne, palce niezwykle smuk\u0142e, a tw\u00f3rca marionetki musia\u0142 zna\u0107 kobiece cia\u0142o nie tylko z rysunk\u00f3w. Wszystko mia\u0142o w\u0142a\u015bciwe proporcje, od ramion i szyi po lekko pochylon\u0105 g\u0142ow\u0119. Kto\u015b nie pr\u00f3bowa\u0142 stworzy\u0107 zabawki. Stworzy\u0142 ma\u0142\u0105, pi\u0119kn\u0105 kobiet\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Najbardziej niezwyk\u0142e by\u0142y oczy. Zielone to zbyt ma\u0142o powiedziane. Mia\u0142y g\u0142\u0119boki kolor szmaragd\u00f3w ogl\u0105danych pod \u015bwiat\u0142o, a male\u0144kie punkty odbicia sprawia\u0142y, \u017ce wydawa\u0142y si\u0119 wilgotne. Opu\u015bci\u0142em aparat i spojrza\u0142em na ni\u0105 bezpo\u015brednio, chc\u0105c sprawdzi\u0107, czy szk\u0142o obiektywu nie dodaje jej urody. Nie dodawa\u0142o. Ale\u017c ty jeste\u015b pi\u0119kna, pomy\u015bla\u0142em i ponownie przy\u0142o\u017cy\u0142em aparat do oka.<\/p>\n\n\n\n

Tym razem ostro\u015b\u0107 pojawi\u0142a si\u0119 natychmiast. Patrzy\u0142em w jej oczy i przez moment mia\u0142em dziwne wra\u017cenie, \u017ce nie zagl\u0105dam ju\u017c przez wizjer aparatu, lecz przez niewielkie okno. Wtedy lalka mrugn\u0119\u0142a. Opu\u015bci\u0142em aparat tak gwa\u0142townie, \u017ce uderzy\u0142 mnie w pier\u015b, ale marionetka sta\u0142a dok\u0142adnie tak jak wcze\u015bniej, z lekko pochylon\u0105 g\u0142ow\u0105 i nieruchomymi szmaragdowymi oczami. Rozejrza\u0142em si\u0119 po sali, jakby obecno\u015b\u0107 drugiego cz\u0142owieka mog\u0142a potwierdzi\u0107 albo uniewa\u017cni\u0107 to, co w\u0142a\u015bnie zobaczy\u0142em. Nikogo nie by\u0142o, grupa przesz\u0142a ju\u017c do nast\u0119pnego pomieszczenia, chocia\u017c w s\u0142uchawce nadal s\u0142ysza\u0142em g\u0142os pilotki.<\/p>\n\n\n\n

Pokr\u0119ci\u0142em g\u0142ow\u0105. Ca\u0142e dnie na s\u0142o\u0144cu, niewyspanie, zm\u0119czenie, wiek? Cz\u0142owiek po sze\u015b\u0107dziesi\u0105tce ma do wyboru tyle racjonalnych wyja\u015bnie\u0144 w\u0142asnych dziwactw, \u017ce naprawd\u0119 nie musi od razu wierzy\u0107 w mrugaj\u0105ce marionetki. Podnios\u0142em aparat jeszcze raz, zdecydowany zrobi\u0107 zdj\u0119cie i dogoni\u0107 grup\u0119. Tym razem jednak, kiedy chcia\u0142em go opu\u015bci\u0107, d\u0142onie nie zareagowa\u0142y.<\/p>\n\n\n\n

Pocz\u0105tkowo pomy\u015bla\u0142em, \u017ce zdr\u0119twia\u0142y mi palce. Od kilku minut trzyma\u0142em aparat przy oku, ramiona ju\u017c wcze\u015bniej dawa\u0142y o sobie zna\u0107, wi\u0119c nie by\u0142o w tym niczego szczeg\u00f3lnie niepokoj\u0105cego. Spr\u00f3bowa\u0142em poruszy\u0107 jedn\u0105 r\u0119k\u0105, potem drug\u0105, lecz nie czu\u0142em ani aparatu, ani jego ci\u0119\u017caru, ani paska, kt\u00f3ry jeszcze przed chwil\u0105 wrzyna\u0142 mi si\u0119 w kark. Kiedy chcia\u0142em opu\u015bci\u0107 g\u0142ow\u0119 i spojrze\u0107 na d\u0142onie, r\u00f3wnie\u017c ona nie zareagowa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Dopiero wtedy pojawi\u0142 si\u0119 niepok\u00f3j, tym wi\u0119kszy, \u017ce jednocze\u015bnie znikn\u0119\u0142y wszystkie dolegliwo\u015bci, na kt\u00f3re jeszcze przed chwil\u0105 narzeka\u0142em. Nie bola\u0142y mnie kolana, ramiona ani plecy. Nie czu\u0142em ci\u0119\u017caru plecaka ani w\u0142asnych st\u00f3p. Cia\u0142o, kt\u00f3re przez ca\u0142y ranek tak natarczywie przypomina\u0142o mi o swoim istnieniu, nagle gdzie\u015b przepad\u0142o, pozostawiaj\u0105c mi jedynie wzrok, s\u0142uch i \u015bwiadomo\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

G\u0142os pilotki tak\u017ce znikn\u0105\u0142. Zamiast niego us\u0142ysza\u0142em rozmowy, \u015bmiech, brz\u0119k szk\u0142a i szelest ci\u0119\u017ckich tkanin. Przede mn\u0105 przesun\u0119\u0142a si\u0119 suknia, w\u0142a\u015bciwie ca\u0142a \u015bciana materia\u0142u, kt\u00f3rej dolna kraw\u0119d\u017a znajdowa\u0142a si\u0119 niemal na wysoko\u015bci moich oczu. Za kobiet\u0105 pojawi\u0142 si\u0119 m\u0119\u017cczyzna w ciemnym stroju, potem nast\u0119pny. Rozmawiali, \u015bmiali si\u0119, unosili kieliszki, a ich g\u0142osy brzmia\u0142y g\u0142\u0119boko, jakby dochodzi\u0142y spod sklepienia ogromnej sali. \u015awiat\u0142o tak\u017ce by\u0142o inne, ciep\u0142e i niespokojne, drgaj\u0105ce na twarzach i odbijaj\u0105ce si\u0119 w szkle. Dopiero po chwili zrozumia\u0142em, \u017ce patrz\u0119 na \u015bwiece.<\/p>\n\n\n\n

Spr\u00f3bowa\u0142em cofn\u0105\u0107 si\u0119, lecz moje cia\u0142o nie wykona\u0142o \u017cadnego ruchu. Wtedy poczu\u0142em nad g\u0142ow\u0105 delikatne napi\u0119cie, jakby kto\u015b poci\u0105gn\u0105\u0142 mnie ku g\u00f3rze, i moja prawa r\u0119ka unios\u0142a si\u0119 sama. Nie czu\u0142em tego ruchu, widzia\u0142em jedynie jego skutek. Po lewej stronie sta\u0142 znajomy flecista ze srebrnym instrumentem przy ustach, ale ju\u017c nie przede mn\u0105, jak jeszcze przed chwil\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Sta\u0142 obok.<\/p>\n\n\n\n

Zrozumienie przychodzi\u0142o powoli i broni\u0142em si\u0119 przed nim tak d\u0142ugo, jak mog\u0142em. Widzia\u0142em, s\u0142ysza\u0142em i my\u015bla\u0142em, ale nie mog\u0142em zrobi\u0107 niczego sam. Kiedy ponownie napi\u0119\u0142y si\u0119 sznurki, moja r\u0119ka unios\u0142a si\u0119 w ge\u015bcie, kt\u00f3rego nie zamierza\u0142em wykona\u0107. Przede mn\u0105 siedzieli ogromni ludzie, flecista znajdowa\u0142 si\u0119 obok, a gdzie\u015b poza polem mojego widzenia musia\u0142a sta\u0107 blondw\u0142osa pi\u0119kno\u015b\u0107. Nie ogl\u0105da\u0142em teatrzyku Boromeuszy. By\u0142em w nim.<\/p>\n\n\n\n

Przedstawienie trwa\u0142o mo\u017ce kilkana\u015bcie minut, mo\u017ce godzin\u0119. Poruszano mn\u0105, odwracano, unosi\u0142em r\u0119ce i k\u0142ania\u0142em si\u0119 publiczno\u015bci, nie czuj\u0105c \u017cadnego z tych gest\u00f3w. Najgorsza nie by\u0142a jednak utrata cia\u0142a, lecz \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce gdzie\u015b ponad scen\u0105 istnieje kto\u015b, kto decyduje o ka\u017cdym moim ruchu. Kiedy chcia\u0142, \u017cebym si\u0119 uk\u0142oni\u0142, k\u0142ania\u0142em si\u0119. Kiedy chcia\u0142, \u017cebym zastyg\u0142, zamiera\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

Po przedstawieniu kurtyna si\u0119 zasun\u0119\u0142a. Go\u015bcie opuszczali sal\u0119, \u015bmiechy i rozmowy cich\u0142y, a\u017c w ko\u0144cu zosta\u0142o tylko kilka p\u0142omieni k\u0142ad\u0105cych na \u015bcianach d\u0142ugie cienie. Wtedy us\u0142ysza\u0142em szepty. Pocz\u0105tkowo s\u0105dzi\u0142em, \u017ce kto\u015b pozosta\u0142 w sali, ale g\u0142osy dochodzi\u0142y zbyt blisko, jeden od strony flecisty, nast\u0119pny zza moich plec\u00f3w, kolejny z prawej. Nie rozumia\u0142em s\u0142\u00f3w. Brzmia\u0142o to raczej jak wiadomo\u015b\u0107 przekazywana od jednej marionetki do drugiej przez ca\u0142\u0105 pogr\u0105\u017con\u0105 w p\u00f3\u0142mroku scen\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Po chwili szepty ucich\u0142y i flecista zacz\u0105\u0142 gra\u0107. Kilka cichych nut powtarza\u0142o si\u0119 niczym ko\u0142ysanka zapami\u0119tana z dzieci\u0144stwa, kt\u00f3rej melodii cz\u0142owiek ju\u017c nie zna, ale cia\u0142o rozpoznaje j\u0105 wcze\u015bniej ni\u017c pami\u0119\u0107. W \u015bwiecie, w kt\u00f3rym sam by\u0142em marionetk\u0105, pytanie, czy inna marionetka mo\u017ce gra\u0107 na srebrnym flecie, nie wydawa\u0142o si\u0119 ju\u017c szczeg\u00f3lnie rozs\u0105dne. \u015awiat\u0142o jednej ze \u015bwiec przesun\u0119\u0142o si\u0119 g\u0142\u0119biej na scen\u0119 i wtedy zobaczy\u0142em blondw\u0142os\u0105 pi\u0119kno\u015b\u0107. Wygl\u0105da\u0142a inaczej ni\u017c wcze\u015bniej. W\u0142osy straci\u0142y z\u0142ocisty po\u0142ysk, policzki poblad\u0142y, a szmaragdowe oczy sta\u0142y si\u0119 matowe. Nadal by\u0142a pi\u0119kna, lecz by\u0142o to pi\u0119kno starego obrazu, z kt\u00f3rego czas powoli wyjada kolory.<\/p>\n\n\n\n

Us\u0142ysza\u0142em kobiece kroki. M\u0142oda kobieta w jasnej nocnej sukni wesz\u0142a za kulisy i zatrzyma\u0142a si\u0119 przy scenie. Jej d\u0142o\u0144 pojawi\u0142a si\u0119 ponad naszymi g\u0142owami, ogromna z mojej perspektywy, przesun\u0119\u0142a si\u0119 nad dekoracjami i delikatnie obj\u0119\u0142a blondw\u0142os\u0105 marionetk\u0119 w talii.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Moja \u015bliczna.<\/p>\n\n\n\n

Przycisn\u0119\u0142a j\u0105 do piersi. Nie by\u0142o b\u0142ysku ani \u017cadnego cudu, jakimi wyobra\u017ania lubi zast\u0119powa\u0107 rzeczy niewyt\u0142umaczalne. W\u0142osy lalki po prostu zacz\u0119\u0142y odzyskiwa\u0107 po\u0142ysk, na policzki wr\u00f3ci\u0142 delikatny rumieniec, usta nabra\u0142y koloru, a ziele\u0144 oczu ponownie sta\u0142a si\u0119 g\u0142\u0119boka i czysta. Jednocze\u015bnie twarz kobiety blad\u0142a. Jej ramiona opad\u0142y, oddech sta\u0142 si\u0119 ci\u0119\u017cszy, a\u017c w ko\u0144cu musia\u0142a oprze\u0107 d\u0142o\u0144 o dekoracj\u0119, \u017ceby nie upa\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Isabello?<\/p>\n\n\n\n

G\u0142os dobieg\u0142 od drzwi. Kobieta drgn\u0119\u0142a, od\u0142o\u017cy\u0142a marionetk\u0119 na miejsce z tak\u0105 ostro\u017cno\u015bci\u0105, jakby k\u0142ad\u0142a do snu dziecko, poprawi\u0142a jej sukni\u0119 i przez chwil\u0119 trzyma\u0142a palce na male\u0144kiej d\u0142oni.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Ju\u017c id\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Odesz\u0142a powoli. Flecista nie zacz\u0105\u0142 ponownie gra\u0107, marionetki tak\u017ce nie szepta\u0142y, a blondw\u0142osa pi\u0119kno\u015b\u0107 l\u015bni\u0142a w \u015bwietle dogasaj\u0105cej \u015bwiecy tak doskona\u0142a, \u017ce gdybym by\u0142 malarzem, mia\u0142 p\u0119dzel i talent, zapewne chcia\u0142bym przela\u0107 jej urok na p\u0142\u00f3tno.<\/p>\n\n\n\n

P\u00f3\u017aniej wszystko znikn\u0119\u0142o. Kiedy ponownie zobaczy\u0142em sal\u0119, na korytarzach panowa\u0142 po\u015bpiech. Kto\u015b wo\u0142a\u0142 lekarza, s\u0142u\u017cba biega\u0142a pomi\u0119dzy pokojami, a dwie kobiety zatrzyma\u0142y si\u0119 nieopodal teatru. Jedna m\u00f3wi\u0142a, \u017ce jeszcze poprzedniego wieczoru Isabella \u015bmia\u0142a si\u0119 przy kolacji, druga ucisza\u0142a j\u0105, dodaj\u0105c, \u017ce lekarz kaza\u0142 wezwa\u0107 ksi\u0119dza. S\u0142ucha\u0142em ich i przypomina\u0142em sobie blad\u0105 twarz kobiety, kt\u00f3ra noc\u0105 przyciska\u0142a do piersi marionetk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

P\u00f3\u017aniej czas przesta\u0142 by\u0107 czasem. Widzia\u0142em Isabell\u0119 ponownie, lecz zdrow\u0105, rumian\u0105 i roze\u015bmian\u0105. Sta\u0142a w\u015br\u00f3d go\u015bci obok m\u0119\u017cczyzny, kt\u00f3ry musia\u0142 by\u0107 Teodorem, i tylko on nie potrafi\u0142 podzieli\u0107 jej rado\u015bci. Patrzy\u0142 na scen\u0119, na blondw\u0142os\u0105 lalk\u0119, kt\u00f3ra znowu by\u0142a matowa i wyblak\u0142a. Potem spogl\u0105da\u0142 na \u017con\u0119 i znowu na marionetk\u0119, a\u017c w jego twarzy pojawi\u0142o si\u0119 co\u015b, co zna\u0142em bardzo dobrze, bo sam czu\u0142em to jeszcze niedawno. Nie wierzy\u0142 temu, co widzia\u0142, ale ju\u017c si\u0119 ba\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Kiedy nast\u0119pnym razem \u015bwiat wr\u00f3ci\u0142, Isabella le\u017ca\u0142a na szezlongu ustawionym przed scen\u0105. By\u0142a blada i nieruchoma, a Teodoro kl\u0119cza\u0142 przy niej, trzymaj\u0105c jej d\u0142o\u0144. Lekarz pr\u00f3bowa\u0142 go powstrzyma\u0107, t\u0142umacz\u0105c, \u017ce przedstawienie nie mo\u017ce uzdrowi\u0107 chorej kobiety, lecz Teodoro nie chcia\u0142 ju\u017c s\u0142ucha\u0107 rozs\u0105dku.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Poprzednio pomog\u0142o.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 To nie by\u0142o przedstawienie.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 A pa\u0144skie lekarstwa pomagaj\u0105?<\/p>\n\n\n\n

Lekarz nie odpowiedzia\u0142. Teodoro wsta\u0142, spojrza\u0142 na scen\u0119 i powiedzia\u0142 tylko:<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Zagrajcie.<\/p>\n\n\n\n

Nad moj\u0105 g\u0142ow\u0105 napi\u0119\u0142y si\u0119 sznurki. Flecista przy\u0142o\u017cy\u0142 srebrny instrument do ust, blondw\u0142osa pi\u0119kno\u015b\u0107 wysz\u0142a na \u015brodek i rozpocz\u0119\u0142a taniec. Tym razem wiedzia\u0142em ju\u017c, na co patrze\u0107. Z ka\u017cdym jej obrotem policzki Isabelli nabiera\u0142y koloru, oddech stawa\u0142 si\u0119 spokojniejszy, a\u017c wreszcie poruszy\u0142a d\u0142oni\u0105 i otworzy\u0142a oczy. Jednocze\u015bnie twarz marionetki matowia\u0142a. Teodoro p\u0142aka\u0142, a ja zrozumia\u0142em co\u015b, czego wcze\u015bniej nie dostrzega\u0142em. Nie mia\u0142o znaczenia, czy wierzy\u0142 w to, co widzi, ani czy rozumia\u0142, jak\u0105 cen\u0119 mo\u017ce przyj\u015b\u0107 zap\u0142aci\u0107. Kocha\u0142 t\u0119 kobiet\u0119 i w\u0142a\u015bnie zobaczy\u0142 j\u0105 wracaj\u0105c\u0105 do \u017cycia. Cz\u0142owiek potrafi bardzo d\u0142ugo ba\u0107 si\u0119 cudu, dop\u00f3ki cud nie ocali kogo\u015b, kogo kocha. Wiedzia\u0142em, \u017ce je\u015bli Isabella ponownie zacznie umiera\u0107, Teodoro znowu ka\u017ce nam zagra\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Nie wiem, ile czasu p\u00f3\u017aniej zobaczy\u0142em go samego przed scen\u0105. Nie wygl\u0105da\u0142 ju\u017c jak cz\u0142owiek, kt\u00f3ry znalaz\u0142 spos\u00f3b na uratowanie \u017cony. Patrzy\u0142 na blondw\u0142os\u0105 marionetk\u0119 d\u0142ugo, a\u017c wreszcie wyci\u0105gn\u0105\u0142 ku niej r\u0119k\u0119, lecz zatrzyma\u0142 palce kilka centymetr\u00f3w od jej twarzy.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Oddaj mi j\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Nie wiedzia\u0142em, do kogo m\u00f3wi\u0142. Do lalki, do Boga, do samego siebie, mo\u017ce do czego\u015b, czego nie potrafi\u0142 nazwa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Oddaj mi moj\u0105 \u017con\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Marionetka nie odpowiedzia\u0142a. By\u0142a przecie\u017c tylko lalk\u0105. Teodoro jeszcze przez chwil\u0119 trzyma\u0142 r\u0119k\u0119 wyci\u0105gni\u0119t\u0105 w jej stron\u0119, po czym powoli j\u0105 cofn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Kiedy zobaczy\u0142em ich ponownie, Isabella wygl\u0105da\u0142a na zdrow\u0105. Mia\u0142a rumie\u0144ce, oczy b\u0142yszcza\u0142y, a w ruchach by\u0142o wi\u0119cej si\u0142y ni\u017c wcze\u015bniej, lecz Teodoro trzyma\u0142 j\u0105 mocno za rami\u0119. Przy drzwiach czekali s\u0142u\u017c\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Nie pojad\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Pojedziesz.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Nie mo\u017cesz mnie zmusi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Mog\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Spojrza\u0142a na niego z niedowierzaniem.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Jestem twoj\u0105 \u017con\u0105.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 W\u0142a\u015bnie dlatego ci\u0119 st\u0105d zabieram.<\/p>\n\n\n\n

Pr\u00f3bowa\u0142a wyrwa\u0107 r\u0119k\u0119, lecz nie pu\u015bci\u0142. Po raz pierwszy zobaczy\u0142em w niej gniew, nie strach cz\u0142owieka przeczuwaj\u0105cego \u015bmier\u0107 ani bezradno\u015b\u0107 chorej kobiety, lecz czyst\u0105 w\u015bciek\u0142o\u015b\u0107 kogo\u015b, komu odbiera si\u0119 rzecz niezb\u0119dn\u0105.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Musz\u0119 zosta\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Nie.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Wieczorem jest przedstawienie.<\/p>\n\n\n\n

Teodoro poblad\u0142.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Nie b\u0119dzie \u017cadnego przedstawienia.<\/p>\n\n\n\n

Isabella przesta\u0142a si\u0119 szarpa\u0107 i spojrza\u0142a na scen\u0119. Nie na nas wszystkich, tylko na blondw\u0142os\u0105 pi\u0119kno\u015b\u0107. Przez chwil\u0119 mia\u0142em przed sob\u0105 du\u017c\u0105 kobiet\u0119 i jej male\u0144kie, doskona\u0142e odbicie. Jedna by\u0142a \u017cywa, druga martwa, chocia\u017c po wszystkim, co widzia\u0142em, nie potrafi\u0142bym ju\u017c powiedzie\u0107, kt\u00f3rej z nich bardziej pasowa\u0142o ka\u017cde z tych okre\u015ble\u0144.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Ona mnie potrzebuje.<\/p>\n\n\n\n

Teodoro tak\u017ce spojrza\u0142 na marionetk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Nie. To ty potrzebujesz jej.<\/p>\n\n\n\n

Isabella u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119. Nie by\u0142 to u\u015bmiech chorej kobiety ani osoby przy\u0142apanej na czym\u015b wstydliwym. By\u0142o w nim co\u015b spokojnego, niemal pob\u0142a\u017cliwego.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Jeszcze nie rozumiesz.<\/p>\n\n\n\n

Teodoro da\u0142 znak s\u0142u\u017c\u0105cym. Wyprowadzili j\u0105 bez krzyku i szarpaniny, a kiedy przechodzi\u0142a przez drzwi, odwr\u00f3ci\u0142a tylko g\u0142ow\u0119 i patrzy\u0142a na blondw\u0142os\u0105 marionetk\u0119 a\u017c do chwili, gdy znikn\u0119\u0142a za framug\u0105. Tej nocy flecista nie zagra\u0142, marionetki tak\u017ce milcza\u0142y, a blondw\u0142osa pi\u0119kno\u015b\u0107 czeka\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Nie wiem, ile czasu min\u0119\u0142o, zanim przez sal\u0119 przesz\u0142y dwie kobiety. Jedna p\u0142aka\u0142a, druga obejmowa\u0142a j\u0105 ramieniem. Nie zatrzyma\u0142y si\u0119 przy teatrze, ale us\u0142ysza\u0142em kilka s\u0142\u00f3w, z kt\u00f3rych zrozumia\u0142em wszystko, co by\u0142o potrzebne. Isabella umar\u0142a w Mediolanie. Teodoro by\u0142 przy niej do ko\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n

Widzia\u0142em przez ten dziwny czas jego mi\u0142o\u015b\u0107 zamieniaj\u0105c\u0105 si\u0119 w nadziej\u0119, nadziej\u0119 w rozpacz, a rozpacz w strach. Nie wiedzia\u0142em, czy przedstawienia przed\u0142u\u017ca\u0142y Isabelli \u017cycie, czy w\u0142a\u015bnie je odbiera\u0142y. Nie wiedzia\u0142em nawet, czy marionetka cokolwiek jej zabiera\u0142a, czy tylko przyjmowa\u0142a to, co kobieta sama gotowa by\u0142a odda\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Obok mnie rozleg\u0142 si\u0119 cichy szelest sukni. Blondw\u0142osa pi\u0119kno\u015b\u0107 sta\u0142a tam, gdzie pozostawiono j\u0105 po ostatnim przedstawieniu, lecz jej g\u0142owa by\u0142a teraz lekko zwr\u00f3cona w moj\u0105 stron\u0119. Nie widzia\u0142em, \u017ceby si\u0119 poruszy\u0142a. Nie potrafi\u0142bym nawet powiedzie\u0107, kiedy to zrobi\u0142a, a jednak patrzy\u0142a prosto na mnie. Jej oczy znowu mia\u0142y g\u0142\u0119boki kolor szmaragd\u00f3w. Nie by\u0142o w nich ani smutku po Isabelli, ani rado\u015bci, ani tego martwego spokoju, kt\u00f3rego spodziewamy si\u0119 po kawa\u0142ku drewna i porcelany. Patrzy\u0142em w nie d\u0142ugo i nagle przysz\u0142o mi do g\u0142owy co\u015b znacznie bardziej niepokoj\u0105cego ni\u017c wszystkie wydarzenia, kt\u00f3rych by\u0142em \u015bwiadkiem. Ona wiedzia\u0142a, \u017ce tu jestem. I chyba wiedzia\u0142a to od samego pocz\u0105tku.<\/p>\n\n\n\n

W tej samej chwili kto\u015b uderzy\u0142 mnie w plecy. Nie by\u0142 to mocny cios, raczej przypadkowe potr\u0105cenie, ale wystarczy\u0142o, \u017cebym straci\u0142 r\u00f3wnowag\u0119. Teatrzyk przechyli\u0142 si\u0119 gwa\u0142townie, sznurki znikn\u0119\u0142y, a ja run\u0105\u0142em na kolana. Poczu\u0142em b\u00f3l tak prawdziwy i dotkliwy, \u017ce zakl\u0105\u0142em pod nosem. Przez kilka sekund kl\u0119cza\u0142em na posadzce z aparatem zwisaj\u0105cym na pasku i d\u0142oni\u0105 opart\u0105 o pod\u0142og\u0119, nie bardzo rozumiej\u0105c, gdzie w\u0142a\u015bciwie jestem.<\/p>\n\n\n\n

Ludzie znowu mieli normalny wzrost. W s\u0142uchawce odezwa\u0142 si\u0119 monotonny g\u0142os pilotki, kt\u00f3ra opowiada\u0142a o kolejnym pomieszczeniu, jakby absolutnie nic si\u0119 nie wydarzy\u0142o. Grupa znajdowa\u0142a si\u0119 kilkana\u015bcie metr\u00f3w dalej, a kto\u015b obejrza\u0142 si\u0119 nawet w moj\u0105 stron\u0119, zapewne sprawdzaj\u0105c, czy Skryba znowu gdzie\u015b nie przepad\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Nade mn\u0105 pochyli\u0142a si\u0119 starsza kobieta. M\u00f3wi\u0142a szybko, chyba po w\u0142osku, i cho\u0107 nie rozumia\u0142em s\u0142\u00f3w, w jej g\u0142osie wyra\u017anie s\u0142ysza\u0142em trosk\u0119. Wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119, pomog\u0142a mi si\u0119 podnie\u015b\u0107, a potem jeszcze przez chwil\u0119 przytrzymywa\u0142a mnie za \u0142okie\u0107, jakby nie by\u0142a pewna, czy ponownie nie upadn\u0119. Podzi\u0119kowa\u0142em mieszanin\u0105 angielskiego, polskiego i gest\u00f3w, kt\u00f3r\u0105 podczas podr\u00f3\u017cy cz\u0142owiek zaczyna uwa\u017ca\u0107 za pe\u0142noprawny j\u0119zyk mi\u0119dzynarodowy.<\/p>\n\n\n\n

Kobieta u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 i dopiero wtedy spojrza\u0142em jej w oczy. By\u0142y zielone, ale nie po prostu zielone. G\u0142\u0119bokie, czyste, niemal \u015bwietliste. Szmaragdowe. Chcia\u0142em przyjrze\u0107 si\u0119 jej dok\u0142adniej, mo\u017ce nawet zada\u0107 jakie\u015b zupe\u0142nie niedorzeczne pytanie, lecz skin\u0119\u0142a tylko g\u0142ow\u0105 i odesz\u0142a. Patrzy\u0142em za ni\u0105, dop\u00f3ki nie znikn\u0119\u0142a za drzwiami, a p\u00f3\u017aniej odwr\u00f3ci\u0142em si\u0119 ku teatrzykowi.<\/p>\n\n\n\n

Blondw\u0142osa lalka sta\u0142a dok\u0142adnie tam, gdzie wcze\u015bniej. Flecista nadal trzyma\u0142 przy ustach male\u0144ki srebrny instrument. Wszystko by\u0142o nieruchome, zakurzone i martwe, tak zwyczajne, jak tylko zwyczajna mo\u017ce by\u0107 kolekcja starych marionetek w muzealnym pomieszczeniu. Dogoni\u0142em grup\u0119. Nikt nie zapyta\u0142, gdzie by\u0142em, nikt nie powiedzia\u0142, \u017ce czekali na mnie godzin\u0119, dzie\u0144 albo tydzie\u0144. Zerkn\u0105\u0142em na zegarek. Od chwili, kiedy pr\u00f3bowa\u0142em sfotografowa\u0107 flecist\u0119, min\u0119\u0142o zaledwie kilka minut. Za to kolano bola\u0142o jak diabli.<\/p>\n\n\n\n

Do hotelu wr\u00f3cili\u015bmy wieczorem. By\u0142em zm\u0119czony bardziej ni\u017c zwykle, co natychmiast wykorzysta\u0142em jako argument przemawiaj\u0105cy na korzy\u015b\u0107 zdrowego rozs\u0105dku. Cz\u0142owiek niewyspany, obola\u0142y, \u0142ykaj\u0105cy kilka r\u00f3\u017cnych tabletek i chodz\u0105cy ca\u0142y dzie\u0144 po schodach mo\u017ce przecie\u017c zas\u0142abn\u0105\u0107, przysn\u0105\u0107 na stoj\u0105co albo dozna\u0107 chwilowego zaburzenia \u015bwiadomo\u015bci. Nie trzeba od razu przyjmowa\u0107, \u017ce sp\u0119dzi\u0142 tygodnie czy miesi\u0105ce w ciele marionetki nale\u017c\u0105cej do Boromeuszy.<\/p>\n\n\n\n

Wysypa\u0142em lekarstwa na stolik, przygotowuj\u0105c porcj\u0119 na nast\u0119pny dzie\u0144. Jedna tabletka na to, druga na tamto, kolejna, \u017ceby cz\u0142owiek m\u00f3g\u0142 bez wi\u0119kszych protest\u00f3w w\u0142asnego organizmu nadal udawa\u0107 turyst\u0119. Przeliczy\u0142em je odruchowo i wtedy co\u015b mi si\u0119 nie zgadza\u0142o. Zajrza\u0142em do pude\u0142ka, p\u00f3\u017aniej pod stolik, bardziej z przyzwyczajenia ni\u017c z rzeczywistej potrzeby szukania czegokolwiek, i przy samej listwie pod\u0142ogowej zobaczy\u0142em ma\u0142\u0105 bia\u0142\u0105 tabletk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Schyli\u0142em si\u0119 i podnios\u0142em j\u0105. Rozpozna\u0142em od razu, bo bra\u0142em ten lek ka\u017cdego ranka od wystarczaj\u0105co dawna, \u017ceby nie pomyli\u0107 jego kszta\u0142tu z \u017cadnym innym. Przez chwil\u0119 sta\u0142em z tabletk\u0105 na otwartej d\u0142oni, a potem spojrza\u0142em w stron\u0119 \u0142\u00f3\u017cka. Przypomnia\u0142em sobie poranek, rozsypane lekarstwa i t\u0119 jedn\u0105 pigu\u0142k\u0119, kt\u00f3ra potoczy\u0142a si\u0119 na pod\u0142og\u0119. Schyli\u0142em si\u0119 wtedy po ni\u0105 niemal bez patrzenia, zauwa\u017cy\u0142em tylko, \u017ce by\u0142a lekko \u017c\u00f3\u0142tawa, i uzna\u0142em, \u017ce o sz\u00f3stej rano nawet w\u0142asne lekarstwa mog\u0105 cz\u0142owiekowi wygl\u0105da\u0107 troch\u0119 inaczej.<\/p>\n\n\n\n

Tyle \u017ce moja tabletka le\u017ca\u0142a teraz na d\u0142oni.<\/p>\n\n\n\n

Usiad\u0142em na brzegu \u0142\u00f3\u017cka i jeszcze raz odtworzy\u0142em w pami\u0119ci tamt\u0105 chwil\u0119. Wysypa\u0142em lekarstwa, jedna tabletka upad\u0142a, znalaz\u0142em co\u015b przy \u0142\u00f3\u017cku, podnios\u0142em i po\u0142kn\u0105\u0142em. Wszystko si\u0119 zgadza\u0142o z wyj\u0105tkiem jednego drobiazgu. Najwyra\u017aniej nie podnios\u0142em tego, co mi upad\u0142o.<\/p>\n\n\n\n

Spojrza\u0142em na pod\u0142og\u0119, jakbym spodziewa\u0142 si\u0119 znale\u017a\u0107 tam odpowied\u017a. Mog\u0142a to by\u0107 tabletka pozostawiona przez poprzedniego go\u015bcia, jaki\u015b suplement, witamina, cokolwiek. W hotelowym pokoju znajdowano zapewne rzeczy znacznie dziwniejsze ni\u017c pojedyncza pigu\u0142ka wsuni\u0119ta pod \u0142\u00f3\u017cko. By\u0107 mo\u017ce w\u0142a\u015bnie po\u0142kni\u0119cie nieznanego specyfiku, zm\u0119czenie i ca\u0142odzienne s\u0142o\u0144ce wystarczy\u0142y, \u017ceby m\u00f3j m\u00f3zg urz\u0105dzi\u0142 mi prywatne przedstawienie z Isabell\u0105, Teodorem, flecist\u0105 i pi\u0119kn\u0105 marionetk\u0105 o szmaragdowych oczach.<\/p>\n\n\n\n

Ta mo\u017cliwo\u015b\u0107 spodoba\u0142a mi si\u0119 najbardziej. By\u0142a zwyczajna, rozs\u0105dna i nie wymaga\u0142a uwierzenia w ani jedn\u0105 rzecz, kt\u00f3r\u0105 widzia\u0142em na Isola Madre. Od\u0142o\u017cy\u0142em znalezion\u0105 tabletk\u0119 do pude\u0142ka, zgasi\u0142em \u015bwiat\u0142o i po\u0142o\u017cy\u0142em si\u0119 spa\u0107, postanawiaj\u0105c, \u017ce rano b\u0119d\u0119 ju\u017c tylko rozs\u0105dnym turyst\u0105. Przed za\u015bni\u0119ciem pomy\u015bla\u0142em jeszcze o starszej kobiecie, kt\u00f3ra pomog\u0142a mi wsta\u0107 z posadzki, i o jej oczach, kt\u00f3rych kolor zdecydowanie zbyt dobrze pami\u0119ta\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

Zasn\u0105\u0142em szybko, lecz po jakim\u015b czasie obudzi\u0142 mnie szelest papieru. Nie otworzy\u0142em oczu, bo ju\u017c je mia\u0142em otwarte. Nie mog\u0142em r\u00f3wnie\u017c poruszy\u0107 r\u0119k\u0105 ani nog\u0105, ale tym razem nie potrzebowa\u0142em wielu sekund, \u017ceby zrozumie\u0107, co si\u0119 sta\u0142o. Czu\u0142em zapach starego drewna, tkaniny i kurzu, a nad sob\u0105 widzia\u0142em twarz cz\u0142owieka pochylonego nad wielkim kartonowym pud\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

Le\u017ca\u0142em w nim razem z flecist\u0105, b\u0142aznem, \u017co\u0142nierzem, pastereczk\u0105 i kilkoma innymi marionetkami, kt\u00f3re kto\u015b uk\u0142ada\u0142 jedn\u0105 przy drugiej, przek\u0142adaj\u0105c ich cia\u0142a mi\u0119kkim materia\u0142em. Blondw\u0142osej pi\u0119kno\u015bci nie widzia\u0142em. Nie mog\u0142em poruszy\u0107 g\u0142ow\u0105, wi\u0119c pozosta\u0142 mi jedynie niewielki fragment \u015bwiata ponad kraw\u0119dzi\u0105 kartonu.<\/p>\n\n\n\n

By\u0142 dzie\u0144. Pomi\u0119dzy drzewami b\u0142yszcza\u0142o jezioro, a nieco dalej zgromadzili si\u0119 ludzie. Krzes\u0142a ustawiono w r\u00f3wnych rz\u0119dach, pojawi\u0142y si\u0119 kwiaty, jasne stroje i muzyka. M\u0119\u017cczy\u017ani mieli wsp\u00f3\u0142czesne garnitury, kto\u015b unosi\u0142 telefon, robi\u0105c zdj\u0119cie, a panna m\u0142oda \u015bmia\u0142a si\u0119, poprawiaj\u0105c w\u0142osy. Patrzy\u0142em na \u015blub i nie wiedzia\u0142em tylko, czy ogl\u0105dam co\u015b, co ju\u017c si\u0119 wydarzy\u0142o, czy co\u015b, co dopiero mia\u0142o si\u0119 wydarzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Po ceremonii nowo\u017ce\u0144cy ruszyli w stron\u0119 przystani, gdzie przy pomo\u015bcie czeka\u0142a ju\u017c \u0142\u00f3d\u017a. Wtedy pomi\u0119dzy drzewami pojawi\u0142a si\u0119 starsza kobieta nios\u0105ca przed sob\u0105 du\u017ce pud\u0142o. Zatrzyma\u0142a m\u0142od\u0105 par\u0119 i powiedzia\u0142a co\u015b, czego z wn\u0119trza kartonu nie mog\u0142em us\u0142ysze\u0107. Panna m\u0142oda roze\u015bmia\u0142a si\u0119, a potem obj\u0119\u0142a kobiet\u0119 i poca\u0142owa\u0142a j\u0105 w policzek, jakby prezent by\u0142 czym\u015b szczeg\u00f3lnie mi\u0142ym albo od dawna oczekiwanym. Pan m\u0142ody przej\u0105\u0142 pud\u0142o, podzi\u0119kowa\u0142 i ruszy\u0142 za \u017con\u0105 ku \u0142odzi.<\/p>\n\n\n\n

Starsza pani zosta\u0142a na brzegu. Patrzy\u0142a za nimi przez chwil\u0119, spokojna i najwyra\u017aniej zadowolona, a p\u00f3\u017aniej poprawi\u0142a w\u0142osy i odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 w stron\u0119 drzew. Zrobi\u0142a kilka krok\u00f3w, lecz nagle zatrzyma\u0142a si\u0119 i spojrza\u0142a za siebie. Nie na nowo\u017ce\u0144c\u00f3w. Patrzy\u0142a w stron\u0119 pud\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Nie mog\u0142a mnie widzie\u0107. Le\u017ca\u0142em na jego dnie, przykryty cz\u0119\u015bciowo strojem b\u0142azna, z flecist\u0105 przyci\u015bni\u0119tym do mojego ramienia. Dzieli\u0142o nas kilkana\u015bcie metr\u00f3w, a mimo to wiedzia\u0142em, \u017ce patrzy w\u0142a\u015bnie na mnie. Pozna\u0142em szmaragdowe oczy, zanim jeszcze na jej twarzy pojawi\u0142 si\u0119 ten sam \u0142agodny u\u015bmiech, kt\u00f3ry widzia\u0142em na Isola Madre, kiedy pomaga\u0142a mi podnie\u015b\u0107 si\u0119 z posadzki. Skin\u0119\u0142a mi g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Kto\u015b zacz\u0105\u0142 opuszcza\u0107 wieko. W ostatniej szczelinie \u015bwiat\u0142a zobaczy\u0142em jasne w\u0142osy blondw\u0142osej pi\u0119kno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 u\u0142o\u017cono tu\u017c obok mnie. Jej twarz by\u0142a doskona\u0142a, policzki mia\u0142y delikatny rumieniec, a szmaragdowe oczy l\u015bni\u0142y tak \u017cywo, jakby w\u0142a\u015bnie obudzi\u0142a si\u0119 z bardzo d\u0142ugiego snu. Przez moment wydawa\u0142o mi si\u0119 nawet, \u017ce patrzy na oddalaj\u0105c\u0105 si\u0119 kobiet\u0119, ale wieko opad\u0142o i zamkn\u0119\u0142o nas w ciemno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

S\u0142ysza\u0142em jeszcze kroki, plusk wody i przyt\u0142umione g\u0142osy dochodz\u0105ce znad jeziora. Potem wszystko ucich\u0142o. Le\u017ca\u0142em nieruchomo, zastanawiaj\u0105c si\u0119, czy za chwil\u0119 obudz\u0119 si\u0119 w hotelowym \u0142\u00f3\u017cku, kiedy tu\u017c przy moim uchu rozleg\u0142 si\u0119 cichy kobiecy g\u0142os.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Jedziemy.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Je\u015bli dotar\u0142e\u015b do ko\u0144ca mojego opowiadania, to ju\u017c wielki plus dla mnie jako autora. Je\u015bli postawisz mi kaw\u0119, potraktuj\u0119 j\u0105 nie tylko jako podzi\u0119kowanie za wsp\u00f3lnie sp\u0119dzony czas, ale r\u00f3wnie\u017c jako ma\u0142y impuls, \u017ce warto pisa\u0107 dalej, bo gdzie\u015b po drugiej stronie ekranu kto\u015b czeka na nast\u0119pne opowiadanie.<\/em><\/p>\n\n\n\n

\u2615 Postaw kaw\u0119 Skrybie<\/a><\/strong><\/p>\n\n\n\n

10 odpowiedzi na “Marionetka”<\/h2>\n\n
  1. \n\n
    \n
    Awatar Frania<\/div><\/div>\n\n\n\n
    Frania<\/div>\n\n\n