P\u00f3\u017an\u0105 wilgotn\u0105 wiosn\u0105 przyjecha\u0142em do Rapy rowerem, cho\u0107 w\u0142a\u015bciwie nale\u017ca\u0142oby powiedzie\u0107, \u017ce ostatnie kilometry bardziej go prowadzi\u0142em, ni\u017c na nim jecha\u0142em. Deszcze pada\u0142y od kilku dni niemal bez przerwy, a mazurskie drogi zamieni\u0142y si\u0119 w ci\u0119\u017ckie pasma b\u0142ota, przez kt\u00f3re ko\u0142a przeciska\u0142y si\u0119 z coraz wi\u0119kszym oporem. Przyroda obudzi\u0142a si\u0119 ju\u017c po zimie, lecz robi\u0142a to niech\u0119tnie i jakby z pewnym zm\u0119czeniem. W rowach le\u017ca\u0142y jeszcze zgni\u0142e li\u015bcie z poprzedniego roku, ziemia pachnia\u0142a wilgoci\u0105 oraz rozk\u0142adem, a m\u0142ode li\u015bcie buk\u00f3w i olch mia\u0142y kolor tak \u015bwie\u017cy, i\u017c chwilami wydawa\u0142y si\u0119 niemal nierealne po\u015br\u00f3d ci\u0119\u017ckiego szarego nieba wisz\u0105cego nisko nad lasami.<\/p>\n\n\n\n
Lubi\u0142em takie podr\u00f3\u017ce. Od lat w\u0142\u00f3czy\u0142em si\u0119 rowerem po dawnych ziemiach Prus, Warmii i Mazur, szukaj\u0105c miejsc, kt\u00f3re \u015bwiat powoli spycha\u0142 w zapomnienie. Czasami by\u0142y to ruiny pa\u0142ac\u00f3w, czasami stare cmentarze ukryte po\u015br\u00f3d las\u00f3w, innym razem samotne kapliczki stoj\u0105ce przy drogach pami\u0119taj\u0105cych jeszcze czasy woz\u00f3w konnych oraz pocztowych dyli\u017cans\u00f3w. Nie szuka\u0142em jednak wy\u0142\u0105cznie architektury ani historii zapisanej w ksi\u0105\u017ckach. Interesowa\u0142o mnie raczej to trudne do nazwania uczucie, kt\u00f3re czasami pojawia si\u0119 nagle w cz\u0142owieku, gdy trafia do miejsca nasi\u0105kni\u0119tego dawnym \u017cyciem tak mocno, i\u017c wydaje si\u0119 ono wci\u0105\u017c obecne pomi\u0119dzy drzewami, murami albo kamieniami.<\/p>\n\n\n\n
O piramidzie w Rapie s\u0142ysza\u0142em wcze\u015bniej wielokrotnie. Jedni opowiadali o niezwyk\u0142ym mikroklimacie pozwalaj\u0105cym zachowywa\u0107 cia\u0142a zmar\u0142ych w niemal nienaruszonym stanie, inni o egipskich fascynacjach dawnych w\u0142a\u015bcicieli tych ziem, jeszcze inni o dziwnych wydarzeniach maj\u0105cych rzekomo miejsce wok\u00f3\u0142 wzg\u00f3rza przez ca\u0142e dziesi\u0119ciolecia. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 tych historii traktowa\u0142em dot\u0105d jak lokalne legendy, kt\u00f3rych zawsze rodzi si\u0119 wi\u0119cej wok\u00f3\u0142 samotnych grobowc\u00f3w i opuszczonych rezydencji. Mimo to od pewnego czasu coraz cz\u0119\u015bciej wraca\u0142a do mnie my\u015bl, by zobaczy\u0107 to miejsce na w\u0142asne oczy.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy min\u0105\u0142em ostatnie zabudowania i skr\u0119ci\u0142em w le\u015bn\u0105 drog\u0119 prowadz\u0105c\u0105 ku wzg\u00f3rzu, deszcz zacz\u0105\u0142 pada\u0107 mocniej. Krople uderza\u0142y g\u0142ucho o kaptur kurtki oraz mokre li\u015bcie, a wiatr od jezior wciska\u0142 si\u0119 pod ubranie z ch\u0142odem bardziej przypominaj\u0105cym przedwio\u015bnie ni\u017c p\u00f3\u017an\u0105 wiosn\u0119. Las wygl\u0105da\u0142 pi\u0119knie i nieprzyja\u017anie zarazem. Jasna ziele\u0144 m\u0142odych li\u015bci miesza\u0142a si\u0119 z czerni\u0105 mokrych pni, pomi\u0119dzy kt\u00f3rymi zalega\u0142y pasma mg\u0142y niechc\u0105ce ust\u0105pi\u0107 mimo p\u00f3\u017anego popo\u0142udnia.<\/p>\n\n\n\n
Piramida wy\u0142oni\u0142a si\u0119 zza drzew nagle i przez kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce nie patrz\u0119 na budowl\u0119, lecz na co\u015b znacznie starszego, co od dawna tkwi\u0142o po\u015br\u00f3d tego lasu i cierpliwie czeka\u0142o, a\u017c cz\u0142owiek znowu przypomni sobie o jego istnieniu. Nie by\u0142a tak wielka, jak wyobra\u017ca\u0142em j\u0105 sobie wcze\u015bniej, a jednak w\u0142a\u015bnie to czyni\u0142o j\u0105 bardziej niepokoj\u0105c\u0105. Nie dominowa\u0142a nad okolic\u0105 jak monumentalne budowle znane z fotografii Egiptu. Sta\u0142a po\u015br\u00f3d wilgotnej zieleni cicha, ci\u0119\u017cka i obca, cz\u0119\u015bciowo obro\u015bni\u0119ta mchem oraz pn\u0105czami przypominaj\u0105cymi spl\u0105tane \u017cy\u0142y oplataj\u0105ce kamie\u0144.<\/p>\n\n\n\n
Opar\u0142em rower o drzewo i podszed\u0142em bli\u017cej. Woda sp\u0142ywa\u0142a cienkimi stru\u017ckami po ciemnych blokach, znikaj\u0105c pomi\u0119dzy szczelinami niczym drobne \u017cy\u0142ki rozchodz\u0105ce si\u0119 pod sk\u00f3r\u0105. Wok\u00f3\u0142 panowa\u0142a cisza tak g\u0142\u0119boka, \u017ce s\u0142ysza\u0142em w\u0142asny oddech oraz krople spadaj\u0105ce z ga\u0142\u0119zi. Nawet las wydawa\u0142 si\u0119 dziwnie nieruchomy.<\/p>\n\n\n\n
Dopiero wtedy po\u0142o\u017cy\u0142em d\u0142o\u0144 na kamieniu.<\/p>\n\n\n\n
Powinien by\u0107 lodowaty po ca\u0142ym dniu deszczu i ch\u0142odu, a jednak spod mokrej powierzchni bi\u0142o wyra\u017ane ciep\u0142o. Cofn\u0105\u0142em r\u0119k\u0119 odruchowo i przez chwil\u0119 sta\u0142em nieruchomo, pr\u00f3buj\u0105c wm\u00f3wi\u0107 sobie, \u017ce to jedynie z\u0142udzenie wywo\u0142ane zm\u0119czeniem drog\u0105. Po kilku sekundach dotkn\u0105\u0142em \u015bciany ponownie. Tym razem ciep\u0142o wydawa\u0142o si\u0119 jeszcze bardziej wyra\u017ane, jakby gdzie\u015b g\u0142\u0119boko pod warstw\u0105 kamienia pulsowa\u0142o ukryte \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n
W powietrzu unosi\u0142 si\u0119 zapach mokrej ziemi, gnij\u0105cych zesz\u0142orocznych li\u015bci oraz wilgotnego drewna, lecz pod nim wyczu\u0142em nagle co\u015b jeszcze. Wo\u0144 such\u0105, gryz\u0105c\u0105 i ca\u0142kowicie obc\u0105 mazurskiej wio\u015bnie. Nie przypomina\u0142a niczego, co mog\u0142oby pochodzi\u0107 z tego lasu.<\/p>\n\n\n\n
Piasek.<\/p>\n\n\n\n
Nie zwyczajny piach le\u015bnych dr\u00f3g, lecz zapach rozgrzanego pustynnego py\u0142u zmieszanego z ci\u0119\u017ck\u0105 woni\u0105 rzecznego mu\u0142u. Przez kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 mia\u0142em niemal pewno\u015b\u0107, \u017ce s\u0142ysz\u0119 wod\u0119 uderzaj\u0105c\u0105 rytmicznie o drewniany kad\u0142ub \u0142odzi, a wilgotny ch\u0142\u00f3d wok\u00f3\u0142 mnie ust\u0119puje miejsca gor\u0105cemu powietrzu znad Nilu.<\/p>\n\n\n\n
Wtedy ponad drzewami odezwa\u0142y si\u0119 kruki.<\/p>\n\n\n\n
Najpierw pojedynczo, gdzie\u015b wysoko nad lasem, p\u00f3\u017aniej coraz bli\u017cej i coraz liczniej, a\u017c ca\u0142e niebo nad wzg\u00f3rzem zacz\u0119\u0142o drga\u0107 od ci\u0119\u017ckiego szelestu skrzyde\u0142. Ptaki nie uk\u0142ada\u0142y si\u0119 w \u017cadne harmonijne kr\u0119gi. Lata\u0142y chaotycznie, nisko i niespokojnie, jakby co\u015b pod ziemi\u0105 przyci\u0105ga\u0142o je ku sobie niewidzialn\u0105 si\u0142\u0105. Czarne sylwetki przesuwa\u0142y si\u0119 na tle ci\u0119\u017ckich chmur tak szybko, i\u017c chwilami mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce nad lasem k\u0142\u0119bi si\u0119 \u017cywy dym.<\/p>\n\n\n\n
Poczu\u0142em nag\u0142e os\u0142abienie. Nie by\u0142o to zwyk\u0142e zm\u0119czenie po wielogodzinnej je\u017adzie rowerem, lecz dziwne uczucie przypominaj\u0105ce gor\u0105czk\u0119 albo odp\u0142yw si\u0142 pojawiaj\u0105cy si\u0119 nagle tu\u017c przed omdleniem. Opar\u0142em si\u0119 d\u0142oni\u0105 o mokry kamie\u0144, pr\u00f3buj\u0105c uspokoi\u0107 oddech, i wtedy zn\u00f3w poczu\u0142em pod palcami to samo ciep\u0142o, tym razem wyra\u017anie pulsuj\u0105ce, jakby wn\u0119trze piramidy oddycha\u0142o w\u0142asnym rytmem.<\/p>\n\n\n\n
Kruki zatacza\u0142y coraz ni\u017csze kr\u0119gi ponad wzg\u00f3rzem, a deszcz przybiera\u0142 na sile do tego stopnia, \u017ce mokre ga\u0142\u0119zie zacz\u0119\u0142y ugina\u0107 si\u0119 pod ci\u0119\u017carem wody. W normalnych okoliczno\u015bciach zapewne odszed\u0142bym stamt\u0105d bez ogl\u0105dania si\u0119 za siebie, lecz w\u0142a\u015bnie wtedy pojawi\u0142o si\u0119 we mnie to dziwne uczucie, \u017ce piramida nie tyle stoi po\u015br\u00f3d lasu, ile cierpliwie na co\u015b czeka.<\/p>\n\n\n\n
Obszed\u0142em budowl\u0119 dooko\u0142a. Z tylnej strony wzg\u00f3rza ziemia opada\u0142a \u0142agodnie ku podmok\u0142ej dolinie poro\u015bni\u0119tej olszynami. Woda zalega\u0142a tam pomi\u0119dzy korzeniami niczym ciemne lustra, a mg\u0142a snu\u0142a si\u0119 nisko nad ziemi\u0105. To w\u0142a\u015bnie tam zauwa\u017cy\u0142em co\u015b wystaj\u0105cego spod mokrych li\u015bci przy jednym z kamieni.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142a to niewielka przewieszka z rozerwanym sk\u00f3rzanym rzemykiem.<\/p>\n\n\n\n
Podnios\u0142em j\u0105 ostro\u017cnie. Okaza\u0142a si\u0119 wykonana z ciemnego metalu pokrytego nalotem czasu. Kiedy przetar\u0142em powierzchni\u0119 r\u0119kawem kurtki, zobaczy\u0142em wyryty symbol oka. Nie przypomina\u0142 \u017cadnych znak\u00f3w znanych ze starych mazurskich kapliczek ani rodzinnych herb\u00f3w dawnych pruskich rod\u00f3w. Wygl\u0105da\u0142 obco. Znacznie bardziej obco, ni\u017c powinien wygl\u0105da\u0107 przedmiot odnaleziony po\u015br\u00f3d wilgotnego lasu na kra\u0144cu Europy.<\/p>\n\n\n\n
Schowa\u0142em przewieszk\u0119 do kieszeni i w\u0142a\u015bnie wtedy poczu\u0142em kr\u00f3tki pulsuj\u0105cy b\u00f3l w nadgarstku. Spojrza\u0142em odruchowo na d\u0142o\u0144. Pod cienk\u0105 sk\u00f3r\u0105 pojawi\u0142a si\u0119 \u017cy\u0142a ciemniejsza od pozosta\u0142ych, niemal granatowa, przypominaj\u0105ca smug\u0119 atramentu rozlanego na mokrym papierze. Mrugn\u0105\u0142em kilka razy przekonany, \u017ce to jedynie z\u0142udzenie wywo\u0142ane ch\u0142odem i zm\u0119czeniem. Kiedy spojrza\u0142em ponownie, \u015blad by\u0142 ju\u017c ledwie widoczny.<\/p>\n\n\n\n
Deszcz zacina\u0142 teraz niemal poziomo.<\/p>\n\n\n\n
Ruszy\u0142em z powrotem ku drodze prowadz\u0105cej do wsi, prowadz\u0105c rower po rozmok\u0142ym b\u0142ocie. Po kilkudziesi\u0119ciu metrach us\u0142ysza\u0142em jednak cichy szum silnika. Z mg\u0142y wy\u0142oni\u0142 si\u0119 ciemny samoch\u00f3d jad\u0105cy powoli le\u015bnym traktem. Zatrzyma\u0142 si\u0119 kilka krok\u00f3w ode mnie.<\/p>\n\n\n\n
Drzwi otworzy\u0142y si\u0119 bez po\u015bpiechu.<\/p>\n\n\n\n
Z wn\u0119trza wysiad\u0142a kobieta ubrana w jasn\u0105 lu\u017an\u0105 szat\u0119 ca\u0142kowicie niepasuj\u0105c\u0105 do ch\u0142odnej mazurskiej wiosny. Wok\u00f3\u0142 oczu mia\u0142a cienkie ciemne kreski, a na piersi po\u0142yskiwa\u0142 z\u0142oty symbol oka zawieszony na cienkim \u0142a\u0144cuszku.<\/p>\n\n\n\n
Spojrza\u0142a na mnie spokojnie, a ja przez kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce znam jej twarz, cho\u0107 wiedzia\u0142em, i\u017c to niemo\u017cliwe.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Czy droga do piramidy jest jeszcze daleko? \u2013 zapyta\u0142a cicho.<\/p>\n\n\n\n
Nie odpowiedzia\u0142em od razu. Za jej plecami, wysoko nad wzg\u00f3rzem, kruki kr\u0105\u017cy\u0142y coraz ni\u017cej w ci\u0119\u017ckim wilgotnym powietrzu, a deszcz przesuwa\u0142 si\u0119 pomi\u0119dzy drzewami jak srebrzysta mg\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Wskaza\u0142em jedynie drog\u0119 za sob\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Kobieta skin\u0119\u0142a lekko g\u0142ow\u0105 i ruszy\u0142a ku wzg\u00f3rzu spokojnym powolnym krokiem cz\u0142owieka wracaj\u0105cego do miejsca doskonale znanego. Jeszcze d\u0142ugo patrzy\u0142em za ni\u0105, stoj\u0105c po\u015br\u00f3d mokrego lasu i deszczu, kt\u00f3ry coraz mocniej sp\u0142ywa\u0142 po ga\u0142\u0119ziach.<\/p>\n\n\n\n
Min\u0105\u0142 miesi\u0105c od mojego powrotu do domu, zanim ponownie pomy\u015bla\u0142em o Rapie.<\/p>\n\n\n\n
W\u0142a\u015bciwie pr\u00f3bowa\u0142em o niej nie my\u015ble\u0107. Zaj\u0105\u0142em si\u0119 codzienno\u015bci\u0105, porz\u0105dkowaniem zdj\u0119\u0107 z wyprawy i przygotowywaniem materia\u0142\u00f3w do kolejnych tekst\u00f3w. Mimo to coraz cz\u0119\u015bciej budzi\u0142em si\u0119 nocami z dziwnym zapachem piasku w nozdrzach oraz wra\u017ceniem, \u017ce tu\u017c przed przebudzeniem s\u0142ysza\u0142em ci\u0119\u017cki szelest skrzyde\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Pewnego wieczoru, podczas przegl\u0105dania notatek z podr\u00f3\u017cy, natrafi\u0142em na stary zeszyt wsuni\u0119ty pomi\u0119dzy mapy oraz fotografie. Nie pami\u0119ta\u0142em chwili, w kt\u00f3rej go kupi\u0142em ani schowa\u0142em do sakwy. Jeszcze bardziej niepokoj\u0105ce okaza\u0142o si\u0119 jednak co\u015b innego.<\/p>\n\n\n\n
Pismo nale\u017ca\u0142o do mnie.<\/p>\n\n\n\n
Rozpoznawa\u0142em charakterystyczny spos\u00f3b stawiania liter, nier\u00f3wne pochylenie wyraz\u00f3w i drobne b\u0142\u0119dy, kt\u00f3re pope\u0142nia\u0142em od lat podczas szybkiego pisania. Problem polega\u0142 na tym, \u017ce nie przypomina\u0142em sobie, bym kiedykolwiek zapisa\u0142 cho\u0107by jedno zdanie znajduj\u0105ce si\u0119 na pierwszych stronach.<\/p>\n\n\n\n
Tytu\u0142 sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z dw\u00f3ch s\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
SEKHEM Poni\u017cej dostrzeg\u0142em kilka znak\u00f3w zapisanych ciemnym atramentem.<\/p>\n\n\n\n Nie zna\u0142em hieroglif\u00f3w. Nigdy si\u0119 nimi nie interesowa\u0142em, a jednak znaczenie pojawi\u0142o si\u0119 w mojej g\u0142owie niemal natychmiast, jak wspomnienie czego\u015b dawno zapomnianego.<\/p>\n\n\n\n Min\u2026 W tej samej chwili poczu\u0142em zapach mokrego piasku i rzecznego mu\u0142u, tak wyra\u017any, jakby kto\u015b otworzy\u0142 przede mn\u0105 drzwi prowadz\u0105ce nie do mojego domu, lecz ku nocnemu Nilowi.<\/p>\n\n\n\n Poni\u017cej zaczyna\u0142 si\u0119 pami\u0119tnik Pauline von Fahrenheid.<\/p>\n\n\n\n A pierwsze zdanie pachnia\u0142o Egiptem.<\/p>\n\n\n\n ***<\/p>\n\n\n\n Luty 1812 Egipt.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nil noc\u0105 przypomina tafl\u0119 ciemnego szk\u0142a, ponad kt\u00f3rym zawis\u0142 \u015bwiat gwiazd tak jasnych, \u017ce cz\u0142owiek zaczyna rozumie\u0107, dlaczego dawni ludzie oddawali im cze\u015b\u0107. Od kilku godzin stoj\u0119 samotnie przy burcie naszej dahabiji i wdycham ci\u0119\u017ckie powietrze przesycone zapachem smo\u0142y, wilgotnego drewna, przypraw oraz rzecznego mu\u0142u. Woda p\u0142ynie spokojnie, niemal bezszelestnie, a mimo to mam wra\u017cenie, \u017ce pod jej powierzchni\u0105 istnieje jaki\u015b drugi nurt, starszy i znacznie bardziej cierpliwy od samej rzeki.<\/em><\/p>\n\n\n\n Egipt nie przypomina niczego, co zna\u0142am wcze\u015bniej.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ju\u017c pierwszego dnia po zej\u015bciu na l\u0105d poczu\u0142am, \u017ce jest to kraj \u017cyj\u0105cy bardziej w\u0142asn\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105 ni\u017c tera\u017aniejszo\u015bci\u0105. Nawet \u015bwiat\u0142o ma tutaj inny kolor. Nie jest lekkie i ch\u0142odne jak w Prusach, lecz ci\u0119\u017ckie, z\u0142otawe i niemal p\u0142ynne, jakby s\u0142o\u0144ce rozlewa\u0142o si\u0119 po kamieniu niczym rozgrzany metal. Wszystko wydaje si\u0119 starsze, bardziej zu\u017cyte przez czas, a jednocze\u015bnie dziwnie trwalsze od \u015bwiata, z kt\u00f3rego przybyli\u015bmy.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ojciec zachwyca si\u0119 architektur\u0105 oraz histori\u0105 dawnych dynastii, Friedrich godzinami rozmawia z angielskimi archeologami i sporz\u0105dza notatki dotycz\u0105ce handlu, grobowc\u00f3w oraz miejscowych wierze\u0144. Ja natomiast coraz cz\u0119\u015bciej \u0142api\u0119 si\u0119 na tym, \u017ce bardziej od samych ruin fascynuje mnie co\u015b trudniejszego do nazwania. Atmosfera tego kraju dzia\u0142a na cz\u0142owieka jak gor\u0105czka. Wnika pod sk\u00f3r\u0119 powoli i niepostrze\u017cenie, sprawiaj\u0105c, \u017ce zwyczajne europejskie \u017cycie zaczyna wydawa\u0107 si\u0119 nagle czym\u015b odleg\u0142ym oraz pozbawionym znaczenia.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ka\u017cdego dnia odwiedzamy kolejne \u015bwi\u0105tynie i nekropolie. Widzia\u0142am ju\u017c monumentalne kolumnady Luksoru, ciemne korytarze grobowc\u00f3w oraz \u015bciany pokryte tysi\u0105cami znak\u00f3w, kt\u00f3rych znaczenia nie rozumiem, a mimo to coraz cz\u0119\u015bciej mam wra\u017cenie, \u017ce kryj\u0105 w sobie rytm dawnej modlitwy albo ostrze\u017cenia pozostawionego ludziom przez kogo\u015b, kto wiedzia\u0142 znacznie wi\u0119cej o naturze \u015bwiata ni\u017c my wszyscy razem.<\/em><\/p>\n\n\n\n W jednej ze \u015bwi\u0105ty\u0144 po\u0142o\u017conych niedaleko Abydos zobaczy\u0142am p\u0142askorze\u017aby tak osobliwe, i\u017c jeden z naszych niemieckich wsp\u00f3\u0142podr\u00f3\u017cnych odwr\u00f3ci\u0142 wzrok z wyra\u017anym zgorszeniem. Przedstawia\u0142y nagich kap\u0142an\u00f3w oraz postacie b\u00f3stw o przesadnie podkre\u015blonych m\u0119skich cz\u0142onkach, jakby staro\u017cytni chcieli ukaza\u0107 nie tyle samo cia\u0142o, ile si\u0142\u0119 \u017cycia zdoln\u0105 przeciwstawi\u0107 si\u0119 \u015bmierci.<\/em><\/p>\n\n\n\n To w\u0142a\u015bnie wtedy po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142am imi\u0119 Min.<\/em><\/p>\n\n\n\n Hassan, nasz miejscowy przewodnik, wypowiedzia\u0142 je p\u00f3\u0142g\u0142osem, niemal niech\u0119tnie, jak cz\u0142owiek zmuszony przypomina\u0107 sobie co\u015b, czego wola\u0142by nie nazywa\u0107. Potem ukl\u0119kn\u0105\u0142 przy jednej ze \u015bcian i dr\u017c\u0105cym palcem nakre\u015bli\u0142 na warstwie piasku kilka znak\u00f3w.<\/em><\/p>\n\n\n\n Powiedzia\u0142, \u017ce dawniej by\u0142y miejsca, do kt\u00f3rych nawet miejscowi nie zapuszczali si\u0119 po zmroku, poniewa\u017c pewne b\u00f3stwa \u0142atwiej by\u0142o obudzi\u0107 ni\u017c ponownie u\u015bpi\u0107. Ojciec wy\u015bmia\u0142 jego przes\u0105dy, Friedrich za\u015b zapyta\u0142 jedynie, dlaczego ludzie mieliby obawia\u0107 si\u0119 boga zwi\u0105zanego z p\u0142odno\u015bci\u0105 oraz \u017cyciem.<\/em><\/p>\n\n\n\n Hassan d\u0142ugo milcza\u0142, wpatruj\u0105c si\u0119 w znaki pozostawione na piasku, jakby sam \u017ca\u0142owa\u0142, \u017ce je nakre\u015bli\u0142. Dopiero po chwili odpowiedzia\u0142, i\u017c najwi\u0119kszy l\u0119k zawsze budzi\u0142y te b\u00f3stwa, kt\u00f3re dawa\u0142y cz\u0142owiekowi nie tylko \u017cycie, ale r\u00f3wnie\u017c pragnienia silniejsze od rozs\u0105dku.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie wiem dlaczego zapami\u0119ta\u0142am jego s\u0142owa tak dok\u0142adnie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kilka dni p\u00f3\u017aniej Hassan zaprowadzi\u0142 nas do ruin cz\u0119\u015bciowo zasypanej \u015bwi\u0105tyni po\u0142o\u017conej z dala od ucz\u0119szczanych szlak\u00f3w. Ju\u017c sama droga wydawa\u0142a si\u0119 dziwna. Im dalej oddalali\u015bmy si\u0119 od g\u0142\u00f3wnego nurtu Nilu, tym bardziej znika\u0142y odg\u0142osy ludzi i zwierz\u0105t. Pozostawa\u0142 jedynie wiatr przesuwaj\u0105cy piasek pomi\u0119dzy ska\u0142ami oraz \u015bwiat\u0142o tak ostre, i\u017c chwilami bola\u0142y od niego oczy.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u015awi\u0105tynia by\u0142a niemal ca\u0142kowicie pogrzebana pod pustynnym py\u0142em. Spomi\u0119dzy piasku wystawa\u0142y jedynie fragmenty kolumn i ciemnych \u015bcian pokrytych hieroglifami. Mimo upa\u0142u poczu\u0142am tam ch\u0142\u00f3d. Nie zwyk\u0142y ch\u0142\u00f3d kamienia ukrytego przed s\u0142o\u0144cem, lecz co\u015b znacznie g\u0142\u0119bszego, jakby samo miejsce pozostawa\u0142o martwe od tak dawna, \u017ce zapomnia\u0142o ju\u017c o \u015bwiecie \u017cywych.<\/em><\/p>\n\n\n\n Hassan wyra\u017anie nie chcia\u0142 wchodzi\u0107 do \u015brodka. Sta\u0142 przy wej\u015bciu niespokojny, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 co chwil\u0119 ku pustyni, podczas gdy ojciec z Friedrichiem ogl\u0105dali reliefy i pozosta\u0142o\u015bci dawnych malowide\u0142. Ja za\u015b oddali\u0142am si\u0119 ku jednej z bocznych komnat cz\u0119\u015bciowo zasypanych piaskiem.<\/em><\/p>\n\n\n\n To w\u0142a\u015bnie tam zauwa\u017cy\u0142am fragment ciemnego kamienia wystaj\u0105cy spod warstwy py\u0142u.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie wiem dlaczego ukl\u0119k\u0142am.<\/em><\/p>\n\n\n\n Do dzi\u015b nie potrafi\u0119 odpowiedzie\u0107, co w\u0142a\u015bciwie kaza\u0142o mi odsun\u0105\u0107 d\u0142oni\u0105 piasek. Mo\u017ce zwyk\u0142a ciekawo\u015b\u0107. A mo\u017ce co\u015b znacznie starszego ni\u017c rozs\u0105dek.<\/em><\/p>\n\n\n\n Przedmiot le\u017ca\u0142 p\u0142ytko, jakby kto\u015b ukry\u0142 go tam w po\u015bpiechu albo przeciwnie \u2014 pozostawi\u0142 dok\u0142adnie w miejscu, gdzie powinien zosta\u0107 odnaleziony.<\/em><\/p>\n\n\n\n By\u0142a to niewielka figurka wykonana z czarnego kamienia.<\/em><\/p>\n\n\n\n Mia\u0142a wyd\u0142u\u017cone oczy, twarz o niemal ludzkich rysach i usta wykrzywione w ledwie dostrzegalnym u\u015bmiechu. Reszta cia\u0142a by\u0142a cz\u0119\u015bciowo uszkodzona, lecz nie spos\u00f3b by\u0142o nie zauwa\u017cy\u0107 przesadnie wielkiego fallusa wyrze\u017abionego z niemal bezwstydn\u0105 dok\u0142adno\u015bci\u0105. Na podstawie figurki wyryto te same znaki, kt\u00f3re Hassan nakre\u015bli\u0142 wcze\u015bniej na piasku.<\/em><\/p>\n\n\n\n Przez kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce kamie\u0144 jest ciep\u0142y.<\/em><\/p>\n\n\n\n Hassan poblad\u0142, gdy pokaza\u0142am mu figurk\u0119. Powiedzia\u0142 dr\u017c\u0105cym g\u0142osem, \u017ce nie wolno zabiera\u0107 rzeczy pozostawionych dawnym bogom. Ojciec roze\u015bmia\u0142 si\u0119 jedynie i stwierdzi\u0142, \u017ce miejscowi od wiek\u00f3w pr\u00f3buj\u0105 odstrasza\u0107 Europejczyk\u00f3w od ruin pe\u0142nych kosztowno\u015bci. Friedrich r\u00f3wnie\u017c nie potraktowa\u0142 s\u0142\u00f3w przewodnika powa\u017cnie, cho\u0107 zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce sam przygl\u0105da\u0142 si\u0119 figurce znacznie d\u0142u\u017cej, ni\u017c by\u0142oby to konieczne.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ja za\u015b schowa\u0142am j\u0105 do torby.<\/em><\/p>\n\n\n\n Tej samej nocy nie mog\u0142am zasn\u0105\u0107. Le\u017ca\u0142am d\u0142ugo ws\u0142uchana w szum Nilu uderzaj\u0105cego o drewniany kad\u0142ub \u0142odzi, podczas gdy gor\u0105ce powietrze przesuwa\u0142o si\u0119 leniwie pomi\u0119dzy zas\u0142onami. W pewnej chwili poczu\u0142am jednak co\u015b dziwnego.<\/em><\/p>\n\n\n\n Zapach.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie pochodzi\u0142 z rzeki ani z kadzide\u0142 palonych przez s\u0142u\u017cb\u0119. Przypomina\u0142 raczej wo\u0144 wilgotnego kamienia nagrzanego s\u0142o\u0144cem oraz czego\u015b jeszcze \u2014 ci\u0119\u017ckiego, cielesnego i niemal intymnego.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wtedy u\u015bwiadomi\u0142am sobie, \u017ce figurka ukryta w torbie jest ciep\u0142a.<\/em><\/p>\n\n\n\n Usiad\u0142am gwa\u0142townie na \u0142\u00f3\u017cku i przez kilka sekund wpatrywa\u0142am si\u0119 w ciemno\u015b\u0107, pr\u00f3buj\u0105c uspokoi\u0107 oddech. \u0141\u00f3d\u017a ko\u0142ysa\u0142a si\u0119 lekko na wodzie, drewno skrzypia\u0142o cicho, a mimo to coraz wyra\u017aniej mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce w kajucie nie jestem sama.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wtedy po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142am szept.<\/em><\/p>\n\n\n\n Min\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Ra\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Pa\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie rozumia\u0142am znaczenia tych sylab, a jednak ka\u017cda z nich zdawa\u0142a si\u0119 otwiera\u0107 we mnie co\u015b, czego wcze\u015bniej nie zna\u0142am. Nie by\u0142 to zwyk\u0142y d\u017awi\u0119k s\u0142yszany uszami. G\u0142os rozlega\u0142 si\u0119 raczej gdzie\u015b g\u0142\u0119boko pod sk\u00f3r\u0105, mi\u0119kki i przeci\u0105g\u0142y niczym oddech przesuwaj\u0105cy si\u0119 po nagim ciele.<\/em><\/p>\n\n\n\n Przez kolejne noce sny wraca\u0142y coraz cz\u0119\u015bciej. \u015ani\u0142am \u015bwi\u0105tynie wi\u0119ksze ni\u017c wszystkie dot\u0105d odwiedzone, korytarze gin\u0105ce w ciemno\u015bci oraz kolumny tak wysokie, i\u017c ich szczyty znika\u0142y po\u015br\u00f3d z\u0142otego py\u0142u unosz\u0105cego si\u0119 w gor\u0105cym powietrzu. Po\u015br\u00f3d tych ruin sta\u0142 On \u2014 ciemny niczym mokry bazalt, pi\u0119kny i jednocze\u015bnie nieludzki w spos\u00f3b budz\u0105cy zar\u00f3wno l\u0119k, jak i fascynacj\u0119.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie widzia\u0142am dok\u0142adnie jego twarzy, a mimo to za ka\u017cdym razem czu\u0142am na sobie spojrzenie z\u0142otych oczu. Kiedy ch\u0142odna d\u0142o\u0144 dotyka\u0142a sk\u00f3ry pomi\u0119dzy moimi piersiami, ca\u0142e cia\u0142o przeszywa\u0142 mnie dreszcz, kt\u00f3rego nie potrafi\u0142am nazwa\u0107 ani strachem, ani rozkosz\u0105.<\/em><\/p>\n\n\n\n Po przebudzeniu d\u0142ugo siedzia\u0142am nieruchomo na \u0142\u00f3\u017cku, zawstydzona w\u0142asnymi my\u015blami i reakcj\u0105 w\u0142asnego cia\u0142a. Wychowano mnie przecie\u017c surowo, w przekonaniu, \u017ce kobieta powinna panowa\u0107 nad emocjami, pragnieniami i wszystkim tym, co mog\u0142oby uczyni\u0107 j\u0105 s\u0142ab\u0105 wobec \u015bwiata.<\/em><\/p>\n\n\n\n A jednak ka\u017cdej kolejnej nocy coraz bardziej pragn\u0119\u0142am powrotu tych sn\u00f3w.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kilka dni p\u00f3\u017aniej zauwa\u017cy\u0142am na wewn\u0119trznej stronie nadgarstka cienk\u0105 \u017cy\u0142\u0119 o odcieniu ciemniejszym ni\u017c pozosta\u0142e.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie by\u0142a b\u0142\u0119kitna.<\/em><\/p>\n\n\n\n Mia\u0142a kolor atramentu rozlanego na mokrym papierze.<\/em><\/p>\n\n\n\n ***<\/em><\/p>\n\n\n\n listopad 1812 K\u00f6nigsberg<\/em><\/p>\n\n\n\n Do K\u00f6nigsberga wr\u00f3cili\u015bmy p\u00f3\u017an\u0105 jesieni\u0105. Miasto przywita\u0142o nas ch\u0142odem, wilgoci\u0105 i ci\u0119\u017ckim niebem wisz\u0105cym nisko nad dachami kamienic, jakby przez czas naszej nieobecno\u015bci \u015bwiat zd\u0105\u017cy\u0142 zapomnie\u0107 o s\u0142o\u0144cu. Port nad Prego\u0142\u0105 ton\u0105\u0142 w mg\u0142ach, brukowane ulice b\u0142yszcza\u0142y po deszczu, a ludzie mijaj\u0105cy nasze powozy wydawali mi si\u0119 nagle dziwnie obcy, jakby\u015bmy wracali nie z podr\u00f3\u017cy, lecz z zupe\u0142nie innego \u015bwiata.<\/em><\/p>\n\n\n\n Przez pierwsze dni niemal nie opuszcza\u0142am w\u0142asnego pokoju.<\/em><\/p>\n\n\n\n Egipt nie chcia\u0142 mnie opu\u015bci\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Zapach piasku wraca\u0142 niespodziewanie po\u015br\u00f3d wilgotnego pruskiego powietrza, a nocami budzi\u0142am si\u0119 z wra\u017ceniem, \u017ce s\u0142ysz\u0119 wod\u0119 uderzaj\u0105c\u0105 o burty dahabiji oraz cichy szept dobiegaj\u0105cy gdzie\u015b spomi\u0119dzy \u015bcian. Figurka ukryta w kufrze wydawa\u0142a si\u0119 ci\u0119\u017csza ni\u017c wcze\u015bniej. Kilka razy pr\u00f3bowa\u0142am wm\u00f3wi\u0107 sobie, \u017ce wszystko jest jedynie skutkiem przem\u0119czenia podr\u00f3\u017c\u0105 oraz egzotycznych opowie\u015bci, kt\u00f3rymi karmili nas miejscowi przewodnicy. Mimo to coraz cz\u0119\u015bciej \u0142apa\u0142am si\u0119 na tym, \u017ce zamykam drzwi pokoju na klucz i wyjmuj\u0119 czarny pos\u0105\u017cek tylko po to, by patrze\u0107 na niego w milczeniu.<\/em><\/p>\n\n\n\n W \u015bwietle lampy wygl\u0105da\u0142 niemal \u017cywo.<\/em><\/p>\n\n\n\n Czasami mia\u0142am nawet wra\u017cenie, \u017ce wyd\u0142u\u017cone oczy obserwuj\u0105 mnie z cierpliwo\u015bci\u0105 istoty \u015bwiadomej czego\u015b, czego cz\u0142owiek jeszcze nie rozumie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie m\u00f3wi\u0142am o tym nikomu.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ojciec po powrocie do K\u00f6nigsberga niemal natychmiast rzuci\u0142 si\u0119 w wir spotka\u0144 oraz rozm\u00f3w z lud\u017ami zainteresowanymi Egiptem i staro\u017cytno\u015bciami. Friedrich godzinami przesiadywa\u0142 nad notatkami sporz\u0105dzonymi podczas podr\u00f3\u017cy, a kiedy czasami nasze spojrzenia spotyka\u0142y si\u0119 przy stole, mia\u0142am dziwne wra\u017cenie, \u017ce r\u00f3wnie\u017c on skrywa przede mn\u0105 co\u015b, czego nie potrafi nazwa\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pewnego wieczoru zauwa\u017cy\u0142 granatow\u0105 \u017cy\u0142\u0119 na moim nadgarstku.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie powiedzia\u0142 jednak ani s\u0142owa.<\/em><\/p>\n\n\n\n Przygl\u0105da\u0142 jej si\u0119 jedynie przez chwil\u0119 z dziwnym skupieniem, po czym spokojnie wr\u00f3ci\u0142 do rozmowy o planowanej budowie nowych magazyn\u00f3w portowych, jakby niczego nie dostrzeg\u0142.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kilka tygodni p\u00f3\u017aniej dotar\u0142a do nas wiadomo\u015b\u0107 o \u015bmierci Matyldy.<\/em><\/p>\n\n\n\n List przywi\u00f3z\u0142 pos\u0142aniec z M\u00fcnchen p\u00f3\u017anym popo\u0142udniem, kiedy za oknami pada\u0142 mokry \u015bnieg zmieszany z deszczem. Pami\u0119tam dok\u0142adnie moment, w kt\u00f3rym ojciec prze\u0142ama\u0142 piecz\u0119\u0107 i zacz\u0105\u0142 czyta\u0107, poniewa\u017c wraz z pierwszymi s\u0142owami poczu\u0142am nag\u0142y ch\u0142\u00f3d przesuwaj\u0105cy si\u0119 wzd\u0142u\u017c karku.<\/em><\/p>\n\n\n\n Matylda by\u0142a moj\u0105 kuzynk\u0105, c\u00f3rk\u0105 siostry matki, kobiet\u0105 zaledwie kilka lat starsz\u0105 ode mnie. Jeszcze przed moim wyjazdem do Egiptu uchodzi\u0142a za osob\u0119 cich\u0105, przesadnie wr\u0119cz religijn\u0105 i niemal chorobliwie unikaj\u0105c\u0105 temat\u00f3w zwi\u0105zanych z cielesno\u015bci\u0105. Tym wi\u0119ksze zdumienie budzi\u0142y opisy zawarte w li\u015bcie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wuj Wilhelm pisa\u0142, \u017ce przez ostatnie tygodnie Matylda zacz\u0119\u0142a zachowywa\u0107 si\u0119 w spos\u00f3b budz\u0105cy niepok\u00f3j ca\u0142ej rodziny. Miewa\u0142a bezsenno\u015b\u0107, gor\u0105czki oraz dziwne napady podniecenia, podczas kt\u00f3rych m\u00f3wi\u0142a rzeczy ca\u0142kowicie nieprzystaj\u0105ce kobiecie wychowanej w surowych pruskich zasadach. Coraz cz\u0119\u015bciej znika\u0142a nocami z domu, a s\u0142u\u017cba kilkukrotnie odnajdywa\u0142a j\u0105 b\u0142\u0105kaj\u0105c\u0105 si\u0119 boso po ogrodzie nawet podczas ch\u0142odu i deszczu.<\/em><\/p>\n\n\n\n W noc poprzedzaj\u0105c\u0105 \u015bmier\u0107 widziano j\u0105 stoj\u0105c\u0105 po\u015br\u00f3d nagich drzew z twarz\u0105 uniesion\u0105 ku niebu.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kilka godzin p\u00f3\u017aniej konie sp\u0142oszy\u0142y si\u0119 na mokrej drodze.<\/em><\/p>\n\n\n\n Matylda zgin\u0119\u0142a pod ko\u0142ami w\u0142asnego powozu.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ojciec od\u0142o\u017cy\u0142 list z ci\u0119\u017ckim westchnieniem i przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119 nikt z nas si\u0119 nie odezwa\u0142. Dopiero kiedy Friedrich spokojnie nala\u0142 sobie wina, zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce jego d\u0142onie pozostaj\u0105 ca\u0142kowicie nieruchome.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Lekarze wspominaj\u0105 jeszcze o dziwnej chorobie krwi \u2013 powiedzia\u0142 w ko\u0144cu ojciec, bardziej do siebie ni\u017c do nas. \u2013 Wilhelm pisze, \u017ce cia\u0142o wygl\u0105da\u0142o\u2026 nietypowo.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie zapyta\u0142am o szczeg\u00f3\u0142y.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ju\u017c wtedy wiedzia\u0142am.<\/em><\/p>\n\n\n\n Tamtej nocy nie mog\u0142am zasn\u0105\u0107. Wiatr szarpa\u0142 ga\u0142\u0119ziami drzew rosn\u0105cych przy kamienicy, deszcz uderza\u0142 o szyby, a ja siedzia\u0142am samotnie przy wygasaj\u0105cej lampie, wpatruj\u0105c si\u0119 w figurk\u0119 stoj\u0105c\u0105 na stole. Cie\u0144 rzucany przez pos\u0105\u017cek wydawa\u0142 si\u0119 wi\u0119kszy, ni\u017c powinien, i chwilami mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce porusza si\u0119 niezale\u017cnie od p\u0142omienia.<\/em><\/p>\n\n\n\n W pewnym momencie us\u0142ysza\u0142am kruki.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie by\u0142o w tym nic niezwyk\u0142ego. Ptaki cz\u0119sto kr\u0105\u017cy\u0142y nad portem oraz dachami K\u00f6nigsberga. Tym razem jednak ich g\u0142osy zabrzmia\u0142y inaczej. Ci\u0119\u017cej. Bli\u017cej.<\/em><\/p>\n\n\n\n Podesz\u0142am do okna.<\/em><\/p>\n\n\n\n Na gzymsie po drugiej stronie ulicy siedzia\u0142o kilka kruk\u00f3w ca\u0142kowicie nieruchomo mimo deszczu. Patrzy\u0142y prosto na moje okno.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wtedy przysz\u0142a wizja.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie przypomina\u0142a snu ani zwyk\u0142ego wyobra\u017cenia. \u015awiat wok\u00f3\u0142 mnie po prostu znikn\u0105\u0142 na kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119, jakby kto\u015b zgasi\u0142 \u015bwiat\u0142o rzeczywisto\u015bci i ods\u0142oni\u0142 co\u015b ukrytego pod ni\u0105 od zawsze.<\/em><\/p>\n\n\n\n Zobaczy\u0142am wzg\u00f3rze po\u015br\u00f3d ciemnego lasu.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie zna\u0142am jeszcze wtedy Rapy, a mimo to wiedzia\u0142am, \u017ce patrz\u0119 w\u0142a\u015bnie na to miejsce. Widzia\u0142am mokre drzewa, mg\u0142\u0119 sun\u0105c\u0105 nisko nad ziemi\u0105 oraz kamie\u0144 cz\u0119\u015bciowo wystaj\u0105cy spod \u015bniegu. Po\u015br\u00f3d tej wizji sta\u0142a r\u00f3wnie\u017c budowla, kt\u00f3rej wcze\u015bniej tam nie by\u0142o.<\/em><\/p>\n\n\n\n Piramida.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ciemna i ci\u0119\u017cka, jakby wyrasta\u0142a wprost z ziemi.<\/em><\/p>\n\n\n\n A pod ni\u0105 co\u015b pulsowa\u0142o.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie widzia\u0142am tego wyra\u017anie, lecz czu\u0142am obecno\u015b\u0107 przypominaj\u0105c\u0105 ogromne serce bij\u0105ce gdzie\u015b g\u0142\u0119boko pod warstw\u0105 kamienia i ziemi. Z ka\u017cdym kolejnym uderzeniem moje cia\u0142o przeszywa\u0142 ten sam dreszcz, kt\u00f3ry odczuwa\u0142am podczas sn\u00f3w nad Nilem.<\/em><\/p>\n\n\n\n Min\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Ra\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Pa\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Szept rozleg\u0142 si\u0119 tym razem wyra\u017aniej ni\u017c kiedykolwiek wcze\u015bniej.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kiedy odzyska\u0142am \u015bwiadomo\u015b\u0107, siedzia\u0142am na pod\u0142odze przy oknie z d\u0142oni\u0105 przyci\u015bni\u0119t\u0105 do piersi. Lampka dogasa\u0142a, deszcz nadal uderza\u0142 o szyby, a granatowa \u017cy\u0142a na moim nadgarstku pulsowa\u0142a tak wyra\u017anie, i\u017c wydawa\u0142a si\u0119 niemal \u017cy\u0107 w\u0142asnym rytmem.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nazajutrz powiedzia\u0142am ojcu, \u017ce chc\u0119 wyjecha\u0107 z K\u00f6nigsberga.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie pyta\u0142 d\u0142ugo o powody.<\/em><\/p>\n\n\n\n By\u0107 mo\u017ce sam potrzebowa\u0142 ucieczki po \u015bmierci Matyldy. By\u0107 mo\u017ce zauwa\u017cy\u0142, \u017ce od naszego powrotu z Egiptu co\u015b zacz\u0119\u0142o si\u0119 zmienia\u0107 r\u00f3wnie\u017c we mnie. A mo\u017ce po prostu uzna\u0142, i\u017c \u015bwie\u017ce powietrze oraz oddalenie od miasta pomog\u0105 mi odzyska\u0107 dawny spok\u00f3j.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kilka tygodni p\u00f3\u017aniej jechali\u015bmy ju\u017c ku Rapie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Im bardziej oddalali\u015bmy si\u0119 od K\u00f6nigsberga, tym silniej wraca\u0142o do mnie uczucie niepokoju zmieszanego z czym\u015b przypominaj\u0105cym oczekiwanie. Krajobraz stawa\u0142 si\u0119 coraz bardziej pusty i wilgotny. Las\u00f3w przybywa\u0142o, drogi robi\u0142y si\u0119 gorsze, a nad jeziorami zalega\u0142y ci\u0119\u017ckie mg\u0142y.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pierwsze kruki zobaczy\u0142am jeszcze przed zachodem s\u0142o\u0144ca.<\/em><\/p>\n\n\n\n Siedzia\u0142y na nagich ga\u0142\u0119ziach przy drodze prowadz\u0105cej ku wzg\u00f3rzu.<\/em><\/p>\n\n\n\n Czeka\u0142y.<\/em><\/p>\n\n\n\n ***<\/em><\/p>\n\n\n\n Stycze\u0144 Rapa 1813<\/em><\/p>\n\n\n\n Do Rapy przyjechali\u015bmy p\u00f3\u017anym popo\u0142udniem, kiedy nad mazurskimi jeziorami zaczyna\u0142a ju\u017c opada\u0107 ci\u0119\u017cka wilgo\u0107 zwiastuj\u0105ca nocny ch\u0142\u00f3d. Droga prowadz\u0105ca do maj\u0105tku ton\u0119\u0142a w b\u0142ocie po kilku dniach deszczu, a ciemne lasy ci\u0105gn\u0105ce si\u0119 po obu stronach traktu sprawia\u0142y wra\u017cenie starszych i bardziej dzikich ni\u017c wszystkie lasy, kt\u00f3re zna\u0142am dot\u0105d z okolic K\u00f6nigsberga. Nawet powietrze pachnia\u0142o tutaj inaczej. By\u0142o ci\u0119\u017csze, przesycone wod\u0105, torfem i rozk\u0142adem mokrych li\u015bci, lecz pod t\u0105 znajom\u0105 woni\u0105 wyczuwa\u0142am czasami co\u015b jeszcze \u2014 suchy zapach piasku, pojawiaj\u0105cy si\u0119 nagle i r\u00f3wnie szybko znikaj\u0105cy.<\/em><\/p>\n\n\n\n Sam dw\u00f3r nie przypomina\u0142 rezydencji, do kt\u00f3rych przywykli\u015bmy w mie\u015bcie. Sta\u0142 samotnie po\u015br\u00f3d rozleg\u0142ych p\u00f3l oraz ciemnych wzg\u00f3rz poro\u015bni\u0119tych lasem, jakby od pokole\u0144 trwa\u0142 tu bardziej z przyzwyczajenia ni\u017c z prawdziwej potrzeby \u017cycia. Mury nosi\u0142y \u015blady wilgoci, dach miejscami porasta\u0142 mech, a stare drzewa otaczaj\u0105ce zabudowania pochyla\u0142y si\u0119 ku oknom niczym niemi \u015bwiadkowie dawnych wydarze\u0144, kt\u00f3rych nikt ju\u017c nie chcia\u0142 pami\u0119ta\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pierwsz\u0105 osob\u0105, kt\u00f3ra wzbudzi\u0142a m\u00f3j niepok\u00f3j, by\u0142a Marta.<\/em><\/p>\n\n\n\n Mia\u0142a twarz pooran\u0105 zmarszczkami tak g\u0142\u0119bokimi, i\u017c wydawa\u0142y si\u0119 bardziej p\u0119kni\u0119ciami starego drewna ni\u017c \u015bladami wieku. S\u0142u\u017cy\u0142a jeszcze mojej babce i zna\u0142a te ziemie lepiej ni\u017c ktokolwiek z nas. Kiedy przybyli\u015bmy do Rapy, obserwowa\u0142a nas spod kaptura ciemnej chusty z czym\u015b pomi\u0119dzy nieufno\u015bci\u0105 a l\u0119kiem. Szczeg\u00f3lnie d\u0142ugo patrzy\u0142a na mnie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wieczorem, gdy ojciec zaj\u0119ty by\u0142 rozmowami z zarz\u0105dc\u0105 maj\u0105tku, a Friedrich przegl\u0105da\u0142 stare mapy okolicy, Marta przysz\u0142a do mojego pokoju pod pretekstem rozpalenia w kominku. D\u0142ugo milcza\u0142a, dorzucaj\u0105c drewno do ognia, a\u017c w ko\u0144cu odezwa\u0142a si\u0119 g\u0142osem cichym i szorstkim zarazem.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie powinni byli tu wraca\u0107 pa\u0144stwo o tej porze roku.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie zrozumia\u0142am od razu, co mia\u0142a na my\u015bli. Zapyta\u0142am jedynie, dlaczego.<\/em><\/p>\n\n\n\n Staruszka przez chwil\u0119 patrzy\u0142a w p\u0142omienie.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Bo ziemia budzi si\u0119 razem z nimi.<\/em><\/p>\n\n\n\n S\u0105dzi\u0142am pocz\u0105tkowo, \u017ce m\u00f3wi o dawnych przes\u0105dach, kt\u00f3rych na mazurskiej prowincji nigdy nie brakowa\u0142o, lecz Marta nie wygl\u0105da\u0142a jak kobieta pr\u00f3buj\u0105ca straszy\u0107 dla w\u0142asnej przyjemno\u015bci. W jej oczach widzia\u0142am raczej zm\u0119czenie cz\u0142owieka nosz\u0105cego w sobie zbyt d\u0142ugo wspomnienia, kt\u00f3rych nikt nie chcia\u0142 s\u0142ucha\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Opowiedzia\u0142a mi wtedy o wzg\u00f3rzu po\u0142o\u017conym niedaleko lasu, znacznie starszym ni\u017c sam maj\u0105tek.<\/em><\/p>\n\n\n\n Jeszcze przed przybyciem pruskich rod\u00f3w mia\u0142 tam istnie\u0107 dawny kurhan, miejsce poch\u00f3wku ludzi, o kt\u00f3rych z czasem przestano m\u00f3wi\u0107 nawet szeptem. Wed\u0142ug miejscowych poda\u0144 nocami widywano tam ognie pojawiaj\u0105ce si\u0119 pomi\u0119dzy drzewami oraz ptaki kr\u0105\u017c\u0105ce nad wzg\u00f3rzem nawet podczas najwi\u0119kszych burz. Starsi mieszka\u0144cy okolicznych wsi unikali tego miejsca od pokole\u0144, wierz\u0105c, \u017ce ziemia pod kurhanem nigdy nie zosta\u0142a w\u0142a\u015bciwie zamkni\u0119ta.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Zamkni\u0119ta? \u2013 zapyta\u0142am.<\/em><\/p>\n\n\n\n Marta podnios\u0142a wtedy wzrok.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 S\u0105 miejsca, panienko, kt\u00f3re powinny pozosta\u0107 zapomniane. Bo kiedy cz\u0142owiek zaczyna w nich grzeba\u0107, co\u015b budzi si\u0119 razem z jego ciekawo\u015bci\u0105.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie powiedzia\u0142am jej o Egipcie ani o figurce ukrytej w kufrze. Mimo to przez kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce staruszka wie znacznie wi\u0119cej, ni\u017c chcia\u0142aby wyzna\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kilka dni p\u00f3\u017aniej zgin\u0119\u0142o pierwsze dziecko.<\/em><\/p>\n\n\n\n By\u0142 to kilkuletni syn jednego z robotnik\u00f3w pracuj\u0105cych przy wyr\u0119bie lasu. Odnaleziono go o \u015bwicie niedaleko wzg\u00f3rza, pomi\u0119dzy mokrymi paprociami i korzeniami starych sosen. Lekarz pr\u00f3bowa\u0142 p\u00f3\u017aniej t\u0142umaczy\u0107 \u015bmier\u0107 gor\u0105czk\u0105 albo nag\u0142ym atakiem choroby, lecz ludzie zacz\u0119li szepta\u0107 mi\u0119dzy sob\u0105 niemal natychmiast.<\/em><\/p>\n\n\n\n Cia\u0142o wygl\u0105da\u0142o dziwnie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie nosi\u0142o \u015blad\u00f3w przemocy, a jednak sk\u00f3ra dziecka by\u0142a nienaturalnie blada, jakby wyssano z niej nie tylko krew, ale r\u00f3wnie\u017c samo \u017cycie. Najbardziej niepokoj\u0105ce okaza\u0142y si\u0119 jednak oczy. Szeroko otwarte, zastyg\u0142e w wyrazie tak g\u0142\u0119bokiego przera\u017cenia, i\u017c nawet ojciec nakaza\u0142 zamkn\u0105\u0107 trumn\u0119 przed pogrzebem.<\/em><\/p>\n\n\n\n Marta prze\u017cegna\u0142a si\u0119 wtedy dr\u017c\u0105c\u0105 d\u0142oni\u0105.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Znowu zacz\u0119\u0142o si\u0119 to samo \u2013 wyszepta\u0142a.<\/em><\/p>\n\n\n\n Od tamtej chwili Friedrich zmieni\u0142 si\u0119 wyra\u017anie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pocz\u0105tkowo pr\u00f3bowa\u0142 zachowywa\u0107 spok\u00f3j i t\u0142umaczy\u0107 wszystko zbiegami okoliczno\u015bci, lecz widzia\u0142am, \u017ce \u015bmier\u0107 dziecka poruszy\u0142a go bardziej, ni\u017c chcia\u0142 okaza\u0107. Coraz cz\u0119\u015bciej znika\u0142 ca\u0142ymi godzinami, przeszukuj\u0105c stare dokumenty dotycz\u0105ce maj\u0105tku oraz okolicznych ziem. Rozmawia\u0142 z najstarszymi mieszka\u0144cami wsi, odwiedza\u0142 opuszczone cmentarze i wraca\u0142 p\u00f3\u017ano w nocy przemoczony oraz milcz\u0105cy.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pewnego wieczoru wszed\u0142 do biblioteki z nar\u0119czem starych map i r\u0119kopis\u00f3w.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wygl\u0105da\u0142 wtedy gorzej ni\u017c kiedykolwiek wcze\u015bniej. Pod oczami mia\u0142 ciemne cienie, d\u0142onie dr\u017ca\u0142y mu lekko, a spojrzenie sta\u0142o si\u0119 niespokojne i gor\u0105czkowe.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 To miejsce by\u0142o \u015bwi\u0119tym wzg\u00f3rzem jeszcze przed przybyciem Zakonu \u2013 powiedzia\u0142 cicho. \u2013 P\u00f3\u017aniej pr\u00f3bowano je zasypa\u0107, postawi\u0107 kaplic\u0119, nawet spali\u0107 las wok\u00f3\u0142, ale wszystko wraca\u0142o.<\/em><\/p>\n\n\n\n Zapyta\u0142am, co w\u0142a\u015bciwie ma wraca\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Friedrich d\u0142ugo milcza\u0142.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie wiem \u2013 odpowiedzia\u0142 w ko\u0144cu. \u2013 Ale kto\u015b przed nami ju\u017c pr\u00f3bowa\u0142 to zatrzyma\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pokaza\u0142 mi wtedy fragment starego pergaminu pokrytego wyblak\u0142ym pismem oraz dziwnymi symbolami przypominaj\u0105cymi znaki, kt\u00f3re widzia\u0142am wcze\u015bniej w Egipcie. Serce zacz\u0119\u0142o bi\u0107 mi szybciej.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie powiedzia\u0142am mu jednak nic.<\/em><\/p>\n\n\n\n Przez kolejne tygodnie Friedrich coraz bardziej pogr\u0105\u017ca\u0142 si\u0119 w swoim \u015bledztwie. Przesta\u0142 niemal sypia\u0107. \u015awiece pali\u0142y si\u0119 w jego pokoju do \u015bwitu, a s\u0142u\u017cba zacz\u0119\u0142a opowiada\u0107, i\u017c nocami widuje go spaceruj\u0105cego samotnie po lesie w okolicach kurhanu.<\/em><\/p>\n\n\n\n
Kruki nad Rap\u0105<\/strong><\/p>\n\n\n\n
\ud80c\udfe0\ud80c\ude16\ud80c\udd71 \ud80c\uddf3<\/p>\n\n\n\n
Ra\u2026<\/p>\n\n\n\n
\ud80c\udfe0\ud80c\ude16\ud80c\udd71 \ud80c\uddf3<\/p>\n\n\n\n